Pokazywanie postów oznaczonych etykietą schoolboy q. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą schoolboy q. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 6 maja 2014

Na front... czyli subiektywna ocena freshmenów oraz spojrzenie na XXL Freshman 2014



Boom! I mamy kolejną odsłonę akcji magazyny XXL w postaci- Freshman 2014. Zapewne skład tegorocznej edycji da słuchaczom masę dobrego rapu oraz rozczarowań o których z czasem będziemy opisywać za pomocą słowa- rozczarowanie. Za nim jednak raperzy którzy w tym roku dostąpili zaszczytu promocji magazynu XXL dadzą nam możliwość do wysunięcia klarownych opinii (zawsze subiektywnych) warto przyglądnąć się dokonaniom ich kolegom z poprzednich lat.
Przez poprzednich sześć edycji przewinęła się 60-ątka raperów. Całkiem sporo, tym bardziej gdy rap zza wielką wodą w ostatnich latach oferował nam coraz bardziej nijakich MC. Osobiście najbardziej cenię skład z roku 2011-ego, choć i w tej edycji nie zabrakło kolesi co rozczarowało.
Tegoroczna edycja to 12-stu nie 10-ciu MC. Absolutna dominacja czarnoskórych raperów, którzy pokazują w którą stronę zmierza rap z USA w obecnej chwili. A więc Freshmanami magazynu XXL w tym roku są: Chance The Rapper, Rich Homie Quan, Isaiah Rashad, Ty Dolla $ign, Lil Durk, Kevin Gates, Troy Ave, Vic Mensa, Lil Bibby, Jon Connor, August Alsina oraz wybór czytelników- Jarren Benton. Osobiście zaskoczony jestem brakiem w stawce takich gości jak: 100s, raperki Rapsody, reprezentanta MMG oraz autora świetnego materiału Honest Cowboy czyli- Stalley`a, współtwórcy stylu A$AP ROCKY`ego- SpaceGhostPurrp`a oraz Bishop`a. Mimo zaskoczeń wybory większych, negatywnych emocji nie przyniosły. Są pewniacy jak: Chance The Rapper zwany Kendrickiem Lamarem Chicago, czy też, szybko wpadający z głowę Vic Mensa, Ty Dolla $ign.
Sam wybór do amerykańskich młodych wilków nie jest sądem czy ktoś ma skillsy na miarę rapera który mógłby wydawać materiał szerzej niż lokalna scena. Nie gwarantuje również dłużej obecności na szerokiej scenie a tym bardziej zasłużonych propsów. Według obiegowej opinii Papoose jest największy przegranym Freshmanów. Akurat nad tym typem nie ma co się pastwić i rozpisywać nad czym co każdy słuchacz rapu dobrze wie. Mac Miller- który fame osiągnął duży jest dla mnie przykładem słabości obecnej sceny. Być może się nie znam, ale gość gnębi wręcz przeciętnością. French Montana poza dobrym nosem do beatów niczym innym zachęcić nie może. Stylówki gości jak Kid Cudi lub B.O.B. kompletnie odpychają. Gust rzecz ludzka. Także i Future bardziej jawi mi się jako specjalista od featów niż sam raper, a protegowany Kanye West`a czyli ubiegłoroczny Freshman- Chief Keef który zdecydowanie za wcześniej wpadł do tej grupy, bo akurat z niego ludzie jeszcze będą.
Na szczęście co najmniej przyzwoici raperzy zdecydowanie przewyższają historię Freshmanów. Kendrick Lamar- samozwańczy król Wielkiego Jabłka, zwrotką z kawałka „Control” niektórych zbił z tropu, innych kompletnie rozbawił. Masa dissów, ale pochwał. Na pewno charyzmy i odwagi reprezentantowi TDE odmówić nie można. Album Good kid, M.A.A.D. City to jeden z najlepszych albumów dekady. A obecna forma Lamara na gościnnych zwrotkach pokazuje, że  wysoka pozycja w rap grze jest w pełni zasłużona!
ScHoolboy Q- kolejny reprezentant wytwórni TDE który całkiem długo pracował na swoją pozycję. Wciąż nie opadł kurz na propsach za Oxymoron. W pełni zasłużone! Raper z Los Angeles wprawdzie sceny nie zmiecie w przyszłości ale może stać się nową twarzą West coastu. Macklemore osądzany od czci przez wielu trueschoolowców narobił najwięcej szumu w branży muzycznej. Cztery statuetki Grammy, słynny już sms do Kendrick`a Lamara za którego dostało mu się od Drake`a. Grube bangery jak Can`t Hold Us lub Thirft shop to coś więcej niż kawałki skupiające uwagę większego grona niż przeciętny słuchacz rapu. Skillsy swe potwierdził krążkiem The Heist. Sam nie zgadzam się z wieloma elementami światopoglądu sympatycznego rudzielca z Seatlle, ale w jego rapie wiarygodności, brak spiny, ucho do chwytliwych numerów i co najważniejsze świetna, świeża nawijka!
„Nowy Snoop Dogg” a więc Wiz Khalifa nigdy nie był dla mnie gościem którego można słuchać codziennie. Jednak przy słonecznej pogodzie jaka raczy nas w tej chwili raper z Pittsburgha brzmi bardzo wyjątkowo. Może i jego stylówka jest często bardzo monotonna, i raczej na swych projektach nie zaskoczy czymś na tyle świeżym by zaskoczyć całą scenę to jednak palony rap zawsze bardziej miał swoje spore grono słuchaczy. Jedyna jak dotąd rapera i to w dodatku spoza USA czylu Iggy Azaela. Technicznie co najmniej poprawna, flow bardzo ciekawe, a głos zdecydowanie odróżniający od czarnoskórych raperek (z wiadomych względów). Krążka The New Classic jeszcze nie sprawdziłem, poprzednie wydawnictwa jednak zaintrygowały, oby jednak nie szła drogą zdolnych młodych białych co za rap się wzięli i nie zabrała się za popowe klimaty marnujące duży potencjał jaki niewątpliwie tkwi w tej Australijskiej raperce. Ulubieniec VNM-a czyli J. Cole zwany często „nowym Nas-em” po raz kolejny dał słuchaczom dobry materiał czyli krążek Born Sinner. Jednak „Urodzonemu grzesznikowi” ciągle czegoś brakuje. Niby drugi legal jak i sam debiut daje duży powiew świeżości na scenie to jednak żadnego z tych krążków mianem klasyka bym nie nazwał. Potencjał bardzo duży, być może talent na miarę Kendricka Lamara… oby czas przyniósł album który potwierdzi pokładane nadzieje wielu słuchaczy w tym raperze. Swoją drogą, z J.Colem jest na FC Liverpool niby już u celu, niby wita się z gąskom a jednak jest daleko od niej.
Po Ab-soul spodziewałem się dużo więcej. Może to nadmiar na scenie raperów dobrych ale zbyt wtórnych? Jednak wszystko przed nim i być może nawiąże do sukcesów kolegów z labetu. Podobnie sprawa wygląda z Jay Rock`em który potrafi pokazać się z dobrej strony na gościnnych kawałkach. Oby i forma się ustabilizowała, a scena będzie bogatsza o kolejnego mocnego kota z TDE. Pochodzący z Clevlend Machine Gun Kelly narobił niezłego hałasu swoimi projektami, w szczególności ostatni mixtape- Black flag nakręciły falę oczekiwań. Techniczny monster z  prędkością flow która mogłaby zabić nie jednego MC. Niezmiernie płody w kozackie numery i cholernie równy w swych dokonaniach. Czas należy do MGK i na pewno nie rozczaruje stanu Ohio jak LeBron James.  
 Nieco rozczarowujący w ostatnim czasie Kid Ink wciąż brzmi jak wcielenie Nelly`ego XXI wieku. My Own Land razi monotonią i nijakością, a gdyby nie bonus tracki w postaci kawałków z EP-ki Almost Home materiał byłby wręcz asłuchalny. Mający sympatię do lekkich beatów i podśpiewanych refrenów raczej nie wybije się ze swojej stylistyki. Kalifornijski rap, dobrze wpadający w ucho co „jaj nie urwie”, ale może umilić czas podczas słonecznego chilloutu przy dobrym piwie. Raper zagadka czyli- Lupe Fiasco najpierw mocno wszedł na scenę z kultowym już debiutanckim krążkiem Lupe Fiasco`s Food & Liquor by potem rozmienić się na drobne. Ostatni okres w przypadku tego gościa wygląda jakby szukał na nowo swego miejsca na scenie. Społecznie zawsze mocno uwikłany i trafiający w sedno tak, że trudno obojętnie przejść obok jego linijek.
Jeden z nielicznych MC który powoduje, że czekanie na album potrafi spowodować nie przespane noce. Big K.I.R.T.  który na swoim koncie ma już pięć albumów w tym roku uraczy nas szóstym krążkiem. Cadillactica a raczej trailer zapowiadający ten krążek mocno zaintrygował. Reprezentant Def Jam, pochodzący z Missisipi niebywale utalentowany producent i raper który potrafi przesycić w swych tekstach masę emocji, obdarzony wyrazistym flow. Tydzień z jego nowymi numerami pokazał wciąż wysoką formę. Zresztą z nią to w przypadku tego gościa zawsze było wysoko i równo- może jednak trochę za równo i trochę za nudno? Kolejny typ z Kalifornii czyli YG wygrany do Freshmanów 3 lata temu kazał słuchaczom długo czekać na prawdziwe wejście smoka.  Album My Krazy Life został już nazwany  mianem nowego The Chronic. Jak przyznaje sam zainteresowany, nie trudno w obecnych czasach nagrać klasyka. Może jest w tym sporo pychy lub marketingowe kombinatorstwa. Jednak sama muzyka w jego wypadku wypada dobrze. Bangery które zwracają uwagę, wyrazistość która mimo zacnych gości na albumie pokazała, kto jest gospodarzem albumu. Warto czekać na kolejne projekty tego rapera. Inny ciekawy MC czyli Yelawolf z brudnym flow jak jego „chora” osobowość zawsze intryguje. Choć nie zawsze wykorzystywane jest w pełni. A szkoda.
Hopsin zwany czarnym Eminemem. Daleko mu do kserokopii Shady`ego- naszczęście. Koleś który nie boi się niczego i nikogo. Nie tak dawno rzucił „kamień” w stronę między innymi Kendrick`a Lamara oraz Kanye Westa. Bezkompromisowy, horror rap wręcz wbijający na się do wyobraźni. Danny Brown człowiek który jest jak jego fryzura, a więc totalnie nie wpisująca się w jakiekolwiek szablony. Dobrze czuje się w newschoolowych klimatach. Rapowy kurczak pokazuje, że skillsy plus oryginalne podejście do muzyki w hip-hopie zawsze się obroni. Action Bronson czyli kucharz który potrafi zamieszać nie tylko w garnku. Uczestnik tegorocznego Hip-hop Kempu  w brudnej stylistyce czuje się jak przysłowiowa ryba w wodzie. Stać go na wiele. Oby pokazał to notując progres w najbliższym czasie.
Joey Bada$$ -młody, głodny fame`u. Brzmi jakby był urodzony dla beatów DJ Premier`a. Summer Knights pokazało, że na legalny debiut  jest jeszcze nie gotowy. Jeśli popracuje jeszcze nad flow i wyrówna formę może legale przynajmie nawiąże do Illmatic`a . Być może trochę przesadziłem. Ale podobieństwa między legendą NY a młodym kotem są jednak słyszalne. Inny ciekawy MC- Dizzy Wright będący w świetnej formie w ostatnim czasie. Mixtape The Golden Era to jedno  z lepszych wydawnictw spora mainstreamu w USA w ostatnich miesiącach. Warto czekać na kolejne produkcje…
Wow. Trochę się tego uzbierało. Nie wszystkim raperom którzy trafili do Freshmanów warto poświęcić kilka zdań. Ominąłem kilka znanych ksywek jak między innymi Logic który brzmi dla mnie wciąż jak słabsza wersja Drake`a, Big Sean- wciąż niewyraźny, Meek Mil na którego panuje wielki Hype obecnie, dla mnie koleś kompletnie meczący, sorry. członek ekipy Slaughterhouse czyli Crooked I, Ace Hood który nieco przypomniał o sobie w poprzednim roku, ciekawy ale jakoś nigdy na dłużej nie wpadający w playlistę Freddie Gibbs, równy Wale czy też Curren$y który powinien w obecnej chwili być co najmniej level up.
Z tego rocznych freshów ciężko wybrać tego który narobi największy szum. Chance The Rapper? Być może. Zaryzykuje stwierdzeniem, że będzie to mimo wszystko najsłabsza ekipa.Jak na początku napisałem sama obecność na Freshmanach to nie wszystko. Tacy gracze rap gry jak A$AP ROCKY czy też Tyler, The Creator nie niezlizani uznania przez gremium magazynu XXL a na fame osiągneli. Czas pokaże gdzie dojdą tegoroczne koty...

Subiektywny TOP Freshman XXL Magazine (z wyłączeniem tegorocznych wyborów:
1 Kendrick Lamar

2 J. Cole

3 Schoolboy Q

4 Big K.I.R.T.

5 MGK

6 Joey Bada$$

7 Danny Brown

8 Macklemore

9 Yelawolf

10 Action Bronson



krzywa krooopa 


piątek, 11 kwietnia 2014

Man of The Year.... czyli recenzja ScHoolboy Q- Oxymoron



Na Polskiej scenie byłby już dawno skreślony. Otagowany milionami etykiet, bardziej lub mniej dalekich od faktów. Jeśli w poprzednich zdaniach jest przesada i nadmierny wniosek jak balon oczekiwań w stosunku do polskiej kadry na Pucharze Davisa to fora o rodzimy rapie są kopalnią cierpkiej fikcji. Schoolboy Q żyje i ma się dobrze. W sercu West coastu, w gąszczu betonowych wspomnień, oparów miasta aniołów, promieniach słońca okraszonych dobrym rapem wreszcie wykorzystuje swój potencjał.
Przeciętny słuchacz rapu dosyć szybko wysuwa opinie na temat danego rapera, grupy, producenta czy też DJ-a. Laurka Schoolboya z początków działalności miała by zapewne ciemny obraz w takim postrzeganiu rap gry. Urodzony w Niemczech MC długo nie potrafił w swym życiu znaleźć właściwych torów. Nieudana kariera futbolisty, gangsta przeszłość. I jak sam przyznał w pewnym momencie swojego życia nie miał dobrych widoków na lepsze jutro. No future jak Sex Pistols. Uzależnienie od dragów, na bakier z prawem, perspektywa bycia ojcem. Dla byłego skrzydłowego Crenshaw High School waga swych 21 gramów stała się na pewnym etapie zbyt ciężka.
Być może sam rap nie był jedynym drogowskazem do „lepszego jutra”. Ale z przeciętnego typa, Q małymi krokami stawał się Jerry`m Rice`m hip-hopu. Choć początki na kolana nie powalały. Ba! Nawet nie były warte uwagi. Pierwszy mixtape ScHoolboy Turned Hustla niczego odkrywczego i godnego odsłuchu nie zapowiadała. Gangsta & Soul również nie niosło ciekawej alternatywy dla ówczesnych kotów bedących na hypie. Intrygująca stylówka i ciekawe wersy zaczęły przyciągać uwagę na trzecim wydawnictwie – Setbacks na którym to Quincey Hanley brzmi wreszcie jak raper z aspiracjami do zaznaczenia swej obecności na scenie. Poprzednik Oxymoronu- Habits & Contradictions potwierdził klasę Schoolboy`a. Zacne featy, masa propsów, kilka numerów które narobiły sporo szumu, świetne bangery jak THere He Go a w między czasie kilka bardzo udanych gościnnych występów.
Mimo tego, ciągle dwudziesto paroletni raper z peryferii L.A. brzmiał jakby ciągle mu czegoś brakowało. Sukces kolegi z wytwórni dodatkowo odsunął nieco w cień byłego członka gangu 52 Hoover Crips. Dzięki Bogu, nie popełnił ścieżki polskich talentów i nie podążył przedartą drogą. Zresztą, byłoby to raczej niemożliwe. Flow zupełnie inne, technika także wskazująca różnice między oboma reprezentantami TDE, talent? Tutaj sytuacja jest bardziej zbliżona. W czasach gdy Lamar zakłada koronę i niczym Władimir Putin na Krymie obwieszcza się królem Wielkiego Jabłka, autor Oxymoronu robi szczery bilans z przeszłością i jak przystało na reprezentanta gangsta  rapu robi to z wielką pompą.
Premiera samego krążka była jak końcowy gwizdek meczu w którym wynik był już pewny na kwadrans przed końcem. Single które wywołały duże oczekiwania, głośne zapowiedzi samego rapera, video zapowiedź z córką… Hype miał się więc zgadzać. 
Pierwsze single narobiły smaku, progres słyszalny, świeży powiew jak w kawałku nom omen Banger i za cholerę nie kumam dlaczego brakuje go na płycie. Collard Greens z featem najbardziej obecnie popularnego MC zza wielkiej wody choć Bilboardu nie podbiło (zaledwie 92 lokata w Hot100) z jednej strony szybko zebrało propsy (zasłużone!) z drugiej, potwierdziło kto w TDE Entertainment  rządzi. K.Dot zjadł numer, ale to żadna ujma. Autor Good Kid, M.A.A.D City w obecnej formie zjada całą „czarną” scenę: „ I'm famous, I blame this on you, cash in the mirror.Hang in my penthouse roof, skyline the clearest. Watch it, your optics, popping out, you look the weirdest Pop my top on the 105, head with no power steering, ah!”. Sam Q w  kompleksy wpaść nie może. Wersy płyną bo energetycznym beatcie. Kawałek ma pierdolnięcie jak prawa noga Sebastiana Janikowskiego. Otwierający album track Gangsta brzmiący cholernie klasycznie co zapowiada różnorodność w brzmieniu krążka. Nawijka z której bije pewność siebie, brudy przeszłości, ciemność zaułków bliskich autorowi… niemal w zakręconej głowie typ wyciąga kosę.
Jedną z lepszych produkcji na albumie w wydaniu Pharella Williamsa jest Los Awesome. Beat na którym ekipa Clipse mogła by równie nieźle pochulać co ScHoolboy. Sam numer jest bezbłędny, gość nie nawala, beat pozwala obu raperą pokazać swoje możliwości, klimat jest, a linijki agresywnie wgryzają się w muzykę: „Barbecues and county blues,  this Hoover gangster be the shit. It ain't much up on our list, shoot the killer and hit the licks. Get EBT up out the bitch, gangbanging, fuck a clique”. Im dalej w las tym jeszcze lepiej. What They Way w którym słychać kto tu jest gospodarzem, a 2 Chainz  jest bezbarwny jak gra United w ostatnim sezonie. Hoover Street gdzie poznajemy między innym dzień z życia dilera dragów, czy tak osobiste historie jak los wujka i jego grubych akcji z obejściem prawa. Stary ScHoolboy Q z czasów gdy oczekiwał na dzień ostateczny i beat trueschoolowy, przez co cały numer brzmi jak z lat 90-tych. Klimatyczne Studio z lekkim flow w refrenach ale niespokojnymi wersami. Muzycznie- jeden z najbardziej spokojny momentów na tym krążku, dzięki produkcji Swiff D. Ból tworzenia niczym u Jacka Kaczmarskiego: “Throw a loc your pussy, girl, you knowing that your nigga faded. Can I hit that pussy way I wanna while this record playing?”. Pewnie i szkło ciągle w ruchu…
Tytułowy Oxymoron spojony z numerem Prescription okraszony wprowadzeniem córki  ScHoolboy`a które z czasem jawi się jako ostrzeżenie  to epicentrum tego dzieła. Narkotyczne beaty jak i same nawijki. Tekst kawałka choć mocny to swym ciężarem nie męczy. Do ostatniej linijki tłuste petardy Q budują klarowny obraz tego co ma ten krążek nieść ze sobą. I niczym krocząca tyłem obok profesora Caritata sowa ScHoolboy kroczy w stronę swojej prywatnej Katharsis.
Numer z Tyler, the Creator z charakterystycznym dla reprezentanta Old Future beatem po raz kolejny na tym krążku serwuje dobrze skrojony numer. Beatem Tyler nie zaskoczył, jednak wysoka forma z The Wolf jest wciąż słyszalna! Gościny występ legendy kalifornijskiej sceny- Kurupt, oraz przedstawicieli nowego pokolenia raperów brzmią cholernie ciekawie. Sam Kurupt pokazuje, że mimo upłyniętych lat wciąż ma intrygującą nawijkę: „Come up in this mothafucka looking for a bitch. Probably sucked on my dick then you kissed her on the lips”- Doggystyle w dobrym wydaniu. Kawałek ten, potwierdza inspiracje Q style byłego członka Death Row. Blind Threats z udziałem kolejnego weterana- Reakwon gdzie pyta o suwerenność sił nadprzyrodzonych rządzące światem zwanych inaczej Bogiem, brzmiące podobne do kolegów z Cypress Hill nieco uspokaja ciężar brzmienia.
Najbardziej radiowy beat z Hell of the Night to zasługa Dj Dahi. Q obwieszcza objęcie rap gry przez ekipę TDE. I nie są to puste przechwałki. Osobisty faworyt na krążku i murowany kandydat do miana Song of the Year to Break the Bank autorstwa Alchemista. Świetny klip do numeru, w którym to po raz kolejny spotykamy córkę ScHoolboy`a. Kolejne szczere spojrzenie w przeszłość. Numer gdzie wszystkie mocne strony Q są podkreślone. Dla rodzimych MC kawałek kręcący się wokół mamony byłby czymś szargającym prawdziwość uliczną dla rapera z USA jest Święty Graalem. Dźwięki niczym gruba ścieżka dobrego towaru, słychać w jakich beatach dobrze czuje się ScHoolboy.
Zamykający standardową wersję albumu Man of the Year można uznać za swoistą przepowiednię. Laski bansujące tyłkiem nie tylko w kawałku ale i klipie dla typa co zgarnął wisienkę z tortu. Ba, całego tort! Celebracja propsów przed wydaniem krążka na genialnej produkcji Nez & Rio oraz Sounwave of Digi+Phonics. Klimat tracka przypomina głodnego Jay-Z, z czasów gdy tym który w rap grze ma wiele do powiedzenia.
Edycja delux wzbogacona o trzy dodatkowe kawałki to jedynie delikatnie wzbogacenie całości. Leniwie wleczące się Her & His Friend z udziałem kolejnej osoby związanej z TDE w postaci SZA czy też Grooveline Pt. 2 które podwzględem brzmienia mogło by się znaleźć na Good Kid, M.A.A.D. City. Fuck L.A. zamykające edycję rozszerzoną to kolejny ciężki beat. Ostatnie rozliczenie z przeszłością, wspomnienie czasów wejścia w 52 Hoover Crips. Sam kawałek jak i cała płyta, z mocnymi wersami ale intrygującymi, wprost bijącymi realizmem: „I'm speaking real, shock the world for real, pull up in that ill”. Gdyby krążek w wersji delux wzbogacony był o chociażby kawałki Yah Yah bądź Californication nagrany wspólnie z A$AP Rocky czy też kompletnie pominięty Banger o którym już to już  wcześniej pisałem, brzmiałby jeszcze bardziej zróżnicowano. Jednak nie ma co narzekać.
Obecna kondycja rapu mainstremowego w USA może nie powala na kolana. Stąd też pewnie sukces wytwórni TDE. Kendrick Lamar czy komuś się to podoba bądź nie swą formą wyprzedza z dzieciną łatwością cały peleton. Na szczęście dla hip-hopu ScHoolboy siedzi mu kole i nie ma zamiaru zwalniać. Skoro Fc Liverpool jest na dobrej drodze do wygrania Premier League to i może 28 letni MC z L.A. wkrótce przewyższy swym fame`em kolegę z TDE.
Nawet gdybym chciał się przyczepić Oxymoronu to nie ma do czego. Jest trap, który wreszcie nie męczy po kolejnych odsłuchach. Osobiste historię bijące realizmem dzięki którym razem z Q znajdujemy się w środku tornada. Zamiast narratora z czystymi dłońmi dostajemy typa który w nurtujący sposób wciąga w swój świat. W warstwie tekstowej sporo tu nawijek o prochach, dilerce, próbach wyrwania z ciemnej przeszłości ale co ważne nie ma kawałka w którym by teksty męczyły lub stawały się zbyt mało ciekawe by kontynuować odsłuch. Goście palmy pierwszeństwa gospodarzowi nie skradli, z wyjątkiem Kendricka który po raz kolejny popisał się mistrzowską zwrotką wbijając się w beat i klimat kawałka oraz co ważne- „chemia” między oboma członka TDE aż bije z głośników.
Być może sukces Oxymoronu to własna droga ScHoolboy`a. Nie próbował skopiować sukcesu K.Dota choć nie trudno odnaleźć kilku analogi. Nie słychać też aby Q miał kompleks fameu kolegi z wytwórni. Stylówka wciąż intryguje, inspiracje chociażby Jay- Z czy Ja Rule bądź gościem na albumie- Kurupt, są słyszalne, ale nie jest to ksero rap.. tak często słyszalny w polskim wydaniu. Ulicznego charakteru ukryć się nie da, choć jest to dobrze skomponowany styl bez prawilnych bzdur, Q nie próbuje być bardziej uliczny niż krawężnik. O ile narracje w wykonaniu Sokoła zawsze potrafiły przyciągnąć uwagę to ScHoolboy wżyna się bez znieczulenia w głowę tworząc aż nadto realne obrazy.
            Nie da się ukryć. ScHoolboy rozbił bank, nie tylko w kawałku 11-stym. Mimo, że najsilniejsze karty odkrył przed premierą to całość w niczym nie rozczarowała. Choć według VNM-a, Oxymoron to najbardziej przehypowany krążek ostatnich miesięcy. To co można powiedzieć o ostatnim wydawnictwie Ricka Ross`a? Oxymoron to album który w przyszłości może stać się klasykiem. Level wyżej od debiutanta w postaci YG (według którego nagrać klasyk nie jest trudno). Dzieło ScHoolboy`a budzi skojarzenia z Get Tich Or Die Trying 50 Centa, tu też słyszymy rapera bardzo charakterystycznego, który mocno napiera swych kolegów po fachu pogrążonych w niemocy. Ta płyta jest spójna, dobrze rozłożona pod względem napięcia, beaty świetne dobra, żaden z producentów nie nawalił a i featy nie psują kawałków. Nie jest to najlepsze dzieło jakie wyszło na świat za pośrednictwem TDE ale numer 2 w tym wypadku jest sukcesem. Progres niemalże „stał się ciałem” i pozostał na beatach. Klimat krążka jest wyrazisty i na tyle charakterystyczny że ciężko się nim najeść po paru odsłuchach. Te proste ale brudne wersy trafiają zawsze w cel niczym sam Brudny Hary.
            Przepowiednia z Man of The Year zapewne wkrótce się ziści. A ScHoolboy z wielkim hukiem znajdzie się w Hall of the Fame. Wprawdzie nie będzie to sala sław NFL do której pewnie ten koleś z Los Angeles aspirował w młodym wieku ale ta pełna MC którzy wnieśli „coś” do tej kultury. Z wielkim prawdopodobieństwem można założyć, że Oxymoron będzie w TOP5 roku 2014. A nawet pójść dalej i założyć, że tytuł Man of The Year to już nie kwestia czasu…

Ocena: 9/10
Krzywa krooopa