Pokazywanie postów oznaczonych etykietą warner music. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą warner music. Pokaż wszystkie posty

piątek, 13 lutego 2015

"Powrót króla?"......czyli recenzja: Lupe Fiasco- Tetsuo&Youth

Zacząłem prowokacyjne, tytuł jak tytuł, teoretycznie powinien zachęcać do sprawdzenia recenzji. Tym bardziej gdy wpisany jest do niego również „chłyt marketingowy” (gimby nie znają). Od legalnego debiutu rapera z Chicago minęło niespełna 9 lat. Prawie dekada, a tym czasie Wasalu Muhammad Jaco zdążył dorobić się łatki wypalonej gwiazdy, niespełnionej nadziei czy też nieodnajdującego się w grze gracza. W dużym stopniu, 32 letni raper solidnie zapracował sobie na taki status, a spora część zagorzałych fanów „Lupe Fiasco's Food & Liquor” stała się etatową lożą szyderców dla kolejnych wydawnictw. Tym razem Lupe Fiasco już w samym introtracku przekonuje, że postawienie na nim krzyżyka było przedwczesne.
„My rap position was black condition and activism. Ammunition for abolition, missions attacking systems. But they're not apt to listen, unless it's dropping on Activision”- jak sam określa w ponad 8-minutowej epopei „Mural” miejsce do którego zaprowadziła go obecność w mainstreamie. Ciężko jest odnaleźć tutaj choćby gram spełnienia bądź szczypty wygranej. O tendencji spadkowej i o tym jak branża ciągnęła w dół jednego z najzdolniejszych liryków ostatniej dekady pisano częściej niż o udanych singlach, podgrzewać kotleta więc nie warto. Pierwsza jaskółka na odwilż- opuszczenie Atlantic i choć od tego faktu minęły 2 lata to dopiero początek 2015 roku przyniósł nam długo oczekiwany album. Mocno ograniczona promocja, głośne ale spoza gatunku zaproszone ksywki, jeszcze przed sprawdzeniem „Tetsuo&Youth” można było się spodziewać nowego rozdania. Choć nie samego rapu powinno się ono tyczyć...
Gdy album zaczyna niepozorne intro, a następnie przez ponad 8-minut gospodarz nie daje nam wytchnienia, uporczywie nie zwalniając tempa, bezczelnie omijając refreny i przeskakując z wersu na wers z świeżością niezepsutego przez mainstream kota to wiedz że będzie dobrze. Bo już początek porywa: „When I was young I had visions of another world. Sneaking looks at the porn stash of my brother Hurl. Incense smoke made vortices and other curls. Casting calls from porn films and ad space for rubber girls. I like my pancakes cut in swirls. Moroccan moles and undercover squirrels. I like cartoons, southern cities with large moons. Faith healers, ex-female drug dealers and art booms”to jak malowanie pijanym powietrzem. Co prawda, lirycznie Lupe nie zatracił formy i potrafił zaskakiwać również na poprzednich projektach lecz w tym wszystkim brakowało klimatu. Nieraz kulała praca producentów, nieraz Lupe brzmiał jakby dreptał w miejscu w obcych butach. Choć linijki rapera z Chicago zawsze były mocno ulokowane społecznie i nie brakowało w nich ciężkich wersów to wpychany na siłę na czołówki Bilboardu brzmiał jak nawiedzony demagog.
Inaczej jest na „Tetsuo&Youth”, z tą różnicą że forma nadal się zgadza. Od toksycznej strony popkultury, przez Biblię, brud realizmu a`la Krzysztof Krauze, nostalgię późnej jesienni po plastyczne obrazy w różnych odcieniach. Jak w „Little Death”: „Some place vulnerable like probably in the eye. What of the chicken? what is it missin', is it dry? Did it die in some inhumane conditions so it didn't go relaxed. And the tension from its demise pulled all of the flavor from the fat. And made it flat and rather lifeless. Well there's a place that has a stunning turbot. And more mercifully murdered Pisces” gdzie dekodowanie wersów przypomina bieg przez płotki.
Chwilami ten album brzmi jak życiówka Lupe. „Deliver” z koncepcją zbawiciela przedstawionego jako dostarczyciela pizzy, poniżonego, odrzuconego: „The pizza man don't come here no more. Too much dope. Too many niggas on the porch. So the pizza man don't approach (no, no, no)”. W „No Scratches” metafory brną równie odważnie, miłość zestawiona z kolizją samochodową onieśmiela prostotę popularnych lovesongów z rotacji radiowych: „Mini-Bar raided, in the indy car faded. 500 miles, it’s pretty far ain't it?. But it’s a pretty car, ain't it? Pretty hard painted. But pretty darn dangerous”. Momentami dziki spęd skojarzeń to zbyt duża dawka: „Now let's vogue, mountain pose. Downward facing dog, warrior pose. Tree pose, bridge pose. Triangle pose, seated twist. Upward facing dog (pose, pose). Pigeon pose, In this bitch, that's vulgar, that's yoga. Let's try it again with clothes. And closer, enclosure, exposures. Quiet is kept like. Rosicrucian meet Cosa Nostras on Oprah's sofa. With both controllers. Watchin' Gazans and Ashkenazzis ride roller coasters”, a nagromadzone w głowie obrazy zlewają się ze sobą. Chwilami ten miszmasz kulturowy dobitnie przypomina o tym dlaczego tęsknotę za starym Fiasco z czasów legalnego debiutu tak bardzo męczyła fanów.
O ile dyspozycja flow, a w szczególności poziom liryczny gospodarza może zadowolić to producenckie rzemiosło zostawia po sobie mieszane odczucia. Perełki jak „Mural” z jednym z popularniejszych sampli ostatniego czasu- patrz chociażby Logic i jego „Death Presidents III”, singlowe, ciężkie, niepokojące, ze stadionowym refrenem „Deliver” . Z pewnością „Tetsuo&Youth” to album zróżnicowany pod względem brzmienia. Sielanka i beztroska ze smyczkami i nutą country w „Dots&Lines”, równie ciepłe „Prisoner 1&2”, nisko zawieszone basy i lekkie gramofony w „Blur My Hands”, a następnie kolejna pora roku i jazzowa otoczka z subtelną perkusją i niepozorną elektroniką. Całość zamyka mroczna, ciężka elektronika, wolne, nostalgiczne, nastawione na prostotę produkcje. Nie zawsze jest na czym ucho zawiesić, a długość nagrań nie pomaga w odbiorze.
Im dłużej ten album brzmiał w moich głośnikach tym bardziej nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że do pełnego szczęścia zabrakło niewiele. Jak na tak długą historię, nie aż tak wiele zostaje w głowie. Temu projektowi nie można odmówić mocnych nagrań jak choćby singlowe „Deliver” to jednak na ponad 80. minutowy album tak obfita dawka może zmęczyć. Pięta Achillesowa poprzednich wydawnictw w postaci nietrafionych bitów to już zamknięty temat. Produkcje na tym albumie to właściwy grunt dla rapera z Chicago, jednak i w nich zabrakło ognia. Choć w tej otoczce gorzkie wersy wreszcie brzmią smakowicie. Czasem bogactwo linijek jest przedawkowane, a miękka elektronika, soulowe popiersie, z karkiem subtelnych instrumentali nie wystarczyło by ta niewiasta porwała tłum.
W tym tkwi największa siła byłego już członka Atlantic. Krążek dla wybranych, rap daleki od koncepcji jaką wyznawał poprzednia wytwórnia. Stary, dobry Lupe w swoim świecie, rap barwny jak ten gdy malował go na płótnie. Tego odmówić mu nie można. A jednak, niedosyt pozostanie, tym razem na złość establishmentowi z którym właśnie zrywa znajomość...

Ocena: 6,5/10
Krzywa kroopa

środa, 10 grudnia 2014

„Lepsze jutro to dobre dziś”… recenzja: Wu-Tang Clan- A Better Tomorrow

Czy nowy album jednej z ulubionych grup może wywołać strach? Może. Upływ czasu, zamieszanie z Raekwon, a na dodatek dziwna akcja z wydaniem albumu w jednym egzemplarzu. O ostatnim wydawnictwie- „8 Diagrams” nie wspominając. Jako, że „Enter The Wu-Tang (36 Chambers)” było pierwszym hip-hopowym albumem jaki usłyszałem i który na długi czas stał się wyznacznikiem dla eastcoastowych produkcji wolałem nie brudzić sobie laurki jaką przed laty wystawiłem tej zacnej enklawie przeciętnym, opartym na starej sławie albumie. Przebijające się w recenzjach słowo „przyjemny” niczym anemiczny start Polskich skoczków niczego nie wyjaśniał. Ale przecież to „ten” Wu-Tang Clan.
Co pewien czas dinozaury atakują z nowy materiałem, w większości przypadkach kończy się jednym- przeciętnym albumem. Skąd my to znamy? Jeden z ostatnich, poważnych zastrzyków gotówki przed odwieszeniem majka? Może to tendencyjne podejście ale „życie depcze wyobraźnie”. I jeszcze ta zadra z jednym egzemplarzem i Raekwon, jeśli Wu-Tang Clan to rodzina to jest coś w tym. Z rodzinną najlepiej przecież wychodzi się na zdjęciach.
Wkrótce na blogu pojawi się tekst o rapie dla słuchaczy którzy dawno wyrośli ze szkolnych kanapek i pamiętają jeszcze szelest „Slizg-u” który notabene powraca. Nie potrzeba pokręconej logiki a`la uczestnik Familiady by domyśleć się jakie dźwięki będą sponsorować ten „zwód” myślowy. Jak już napisałem w leadzie tej recenzji, mam sentyment do grupy z Staten Island, który w ostatnich latach nie zmalał. Mimo tego, że bywało różnie z produkcjami spod szyldu „Wu-Tang” to głód do tłustych sampli, ciężkiej nawijki i brudnego klimatu pozostał. Gdzieś w tym wszystkim zawsze było sporo autentycznej zajawki i tego też oczekiwałem po nowym LP.
Rozpoczynające album słowa: „Huh, after all these years, what you said was true. The Shaolin and the Wu-Tang is very dangerous. It's the ODB kid, once again coming through your area. And I'm going to tell you one time, you gon' love this” o dreszcz nie przyprawiły, prędzej niczym ksiądz kropidłem do „przyjemnego” odsłuchu nastroiły. Jednak powiedzenie z „dużej chmury, mały deszcz” byłoby fake`m. Początek jak burza z piorunami, bo jak inaczej nazwać wejście z przytupem w postaci „Ruckus In B Minor”. Jest zupełnie inaczej jak u standardowych singli przykurzonych legend, a więc nie przewidywalnie. Sztos z ostrym pazurem dający nadzieje, że przygoda z „A Better Tomorrow” nie będzie zmarnowanym czasem. Rzeczą broniącą ten album od przeciętności jest klimat- trafiający w czuły punkt. Nawet gdy wersy bądź forma któregoś z członków zawodzi to odbiór nie traci na ważności. Od ciężkiego „Necklace”, pełne nostalgii „Miracle” po empatyczne „Wu-Tang Reunion”. Nie ma co wybrzydzać, każdy znajdzie coś dla siebie.
Ponad dwie dekady od debiutu, co momentami słychać dobitnie. Będący w wieku ojców słuchaczy młodego pokolenia, legendy Wu-Tang Clan brzmią autentycznie w roli rapowych mentorów. Mamy wersy odnoszące się do świeżych wydarzeń jak te z Ferguson, czy też protestów w Nowym Jorku: ”In this New World the Order slaughter men, women, and children. Ten feet gates surround the building keep us sealed in. The projects, lifeless like a vietnam vet. Constant war, sever threats of enemy conquest. Crooked cops comb my building complex that's in the rumble. Streets are like a jungle, can't let my cypher crumble. Vivid thoughts, Devils resort to trick knowledge”. W zasadzie, rozważania nad kondycją ładu społecznego można uznać jako temat przewodni i nie brzmi to wszystko jak lanie wody z popularnymi hasłami: „The whole world trippin', listen it's still a cold world. The other day I had to bury my homegirl. Wrong place, caught one in her face. Plus her man's on the run and couldn't come to the wake. For Heaven's sake, you pray God open the gate. In this modern day Sodom, that's their only escape”.
Wracając do „wiekowości”, słychać ją również w samej nawijce. Bez fajerwerków, popisów technicznych lub nowinek newschoolowych. Ciężko kogokolwiek wyróżnić ale ciężko też zganić za słabszą formę. Przy tych klimatycznych produkcjach właśnie „tyle” i aż „tyle” wystarczyło by się obronić. Zdarzają się momenty jak w „Mistaken Idenity” gdy nieco archaiczna nawijka nadal ma w sobie moc. Ok, daleko ekipie do formy z najlepszych czasów i nie ma co szukać na siłę momentów zamykających grę. To rap na miarę obecnych możliwości (formy).
Być może sam rap na „A Better Tomorrow” nie wystarczyłby. Słuchając tego albumu można ulec wrażeniu, że równy, wysoki poziom bitów dostarczył sporej dawki świeżości. Począwszy od pierwszego kawałka na albumie, na którym to dzieje się tak wiele, że można by zbudować kilka poszczególnych numerów. Słychać tu wkład Ricka Rubina, potężną perkusję, hałaśliwe riffy, hipnotyczne klawisze, żywiołowe scratche, świetnie wkomponowane poszczególne parte wokali, zaskakujące zmiany napięcia. „A Better Tomorrow” zyskuje sporo dzięki zróżnicowaniu, „Miracol” ukraszone mocnymi wersami i dla złagodzenia klimatu subtelnym refrenem, „Pioneer the Frontier” z prostym ale smakowitym bitem, singlowe „Necklace” gdzie gramofony dają stary Wu-Tang, bądź tytułowe nagranie z sielankowym samplem i porywającym klimatem. Wymienić można niemal każdy numer, RZA pozwolił sobie namieszać i chwała mu za to.
Po godzinie spędzonej z tym albumem, z czystym sumieniem mogę napisać, że „Lepsze jutro, to dobry dziś”. Być może to ostatni akord w historii grupy i być może ostatni raz zbierają wspólne szeregi. Za pewne, po pewnym czasie inaczej będę odbierał tą płytę. Wu-Tang Clan nie przeszli o jeden most zza daleko. Udało się nagrać album który świata nie zbawi lecz da sporo fanom. Nie potrzeba wiele by poczuć ten vibe, by między wersami odnaleźć ODB, bujać się do produkcji RZA bądź docenić poważne podejście każdego z weteranów. Słowo „przyjemny” to za mało by określić „A Better Tomorrow”, to album na którym pasja wręcz wycieka głośnikami, zajawka ma niemal młodzieńczą moc, a całość brzmi intrygująco. Wu-Tang Forever? Tak, ale bez pytajnika.

Ocena: 7/10
Krzywa kroopa
Pozdro 


wtorek, 26 sierpnia 2014

„Nie potrzebuje zdjęć by pamiętać jak...” czyli recenzja: Dilated Peoples- Directors Of Photography


Sukces- sprawa subiektywna. Nie jedno ma imię ale i tak ciężko ją zdefiniować. Właśnie tak podchodzę do rapu grupy Dilated Peoples. Niby trio z LA swoimi wydawnictwami zasłużyło na szacunek i wysoką pozycję w rap grze ale to inni przez ostatnie lata byli podpisywani hashtagiem „hype”. Szlachetny pogląd, że nie ilość sprzedanych płyt, a możliwość wpływania na słuchaczy jest miarą sukcesów dobrze się sprzedaje (ok, nie każdy wpycha nam ten kit). Skoro ilość wypuszczonych w świat cdików nie mówi o pozycji rapera to po cholerę złote płyty i taka cała otoczka z nim związana? Gdziekolwiek nie podejmiemy owego tematu, sprawa wygląda identycznie. Undergroundowi emce powtarzają, że tworzą rap dla rapu, a mainstream to gruzowisko wypalonych postaci. Przedstawiciele głównego nurtu robią to co leży w ich zawodzie- money. I w sumie nie ma w tym nic złego. Temat rzeka i poglądów jest zapewne tyle ilu słuchaczy. Nieświadomie, próbując umieścić Dilated Peoples w sferze biznesu jakim jest hip-hop nieco otrzeźwiałem. Po pierwsze, generalizacja to zawsze błąd. Po drugie, poprzednie płyty grupy dowiodły, że i na nowym krążku można się spodziewać wyjątkowego rapu.
Być może przy tej recenzji nie będę obiektywny. Evidence jest w subiektywnej czołówce ulubionych raperów. Dyskografia grupy bogata w dobry rap. Zawsze tłuste beaty, które nawet po kilku miesiącach potrafią na nowo zaintrygować, oryginalna stylówka, z dala od płytkiej mody, testy bez lipy, a i skillsy się zgadzają. W idealnym świecie Dilated Peoples było by jedną z najważniejszych grup obecnego rapu. I oceniając kondycję współczesnego hip-hopu przez pryzmat właśnie ich dokonań pewnie wystawił bym szkolną laurkę rapu XXI wieku. Jednak „życie depcze wyobraźnie”, przez lata raczej przehypowani MC bądź swagowe kserówki były na topie.
Po świetnym wejściu na scenę za sprawą- „The Platform”, kolejne krążki potwierdziły, że trio z miasta Aniołów to wyjątkowa ekipa. Podejście do rapu zupełnie inne od tego które obecnie poniewiera się po mainstreamie. Nie będę bawił się w jakiekolwiek teorie spiskowe, że jakaś zła siła działa by Dilated Peoples nie rządzili sceną. W pierwszym rzędzie widzę kilku innych MC i kilku innych producentów. Mimo wszystko, miejsce na scenie dla Evidenca, DJ Babu i Rakaa jest zdecydowanie wyżej niż w rzeczywistości. Dlaczego więc realia są inne? Zbyt ambitne podejście do gry nie popłaca. Dilated Peoples to ekipa która po prostu robi „swoje”.
Rozkładając na cząstki elementarne Dilated Peoples, mamy do czynienia z ciekawą mieszanką. Mr.Slow Flow zapewne nie zbawi światu i nie napiszę na nowo historii rapu ale swą poprawnością i skutecznym piórem zbierze wierną rzeszę fanów rapu. Album „Cats & Dogs” mocno ugruntował pozycję EV, długo oczekiwany owoc projektu Step Brothers jednak rozczarował. Rakaa- dużo mniej pracowity (podczas przerwy w działalności grupy poza muzyką zajmował się również kwestią swojego wykształcenia- wrócił na college) od kolegi z grupy ale równie niedoceniony. Stylówka mocno zbliżona, być może zbyt bliska do kolegi. I na koniec DJ Babu dbający by flow obu typów mających tendencję do nudy nie uśpiło słuchacza. Efektem tego koktajlu hiphopowego jest kolektyw budzący skojarzenia z Szwajcarskim scyzorykiem. Dla wybranych, niezawodny w wielu warunkach jednak w niebezpieczną dzielnicę z taką „bronią” nie pójdziesz. Dla wielbicieli gatunku, specyfika rapu tria z L.A. to jeden z ostatnich bastionów trueschoolu. Bekowo brzmiący wniosek? Za bekę to można uznać połowę mainstreamu.
Po solidnym „20/20” minęło już 8lat. Nieco zapomniani, przez ostatnie lata raczej pracujący na solowe konta. Ciekawe zapowiedzi w wywiadach i promo single naostrzyły apetyt. Oczekiwania duże, przecież poprzednie albumy na wysokim, równym poziomie, a „Show Me The Way” oraz „Good as gone” zapowiadały kontynuację zacnej dyskografii. Dotychczasowy dorobek albumowy sprowadza się do prostego mianownika. Brak zaskoczenia, wszystko przemyślane i wpisujące się w ramy wyrobionego stylu. Monotonia? Nawet jeśli tak, to daj Boże nam taką monotonię w polskim rapie...
Niezłomnym elementem na wcześniejszych albumach zawsze były beaty. Począwszy od „The Platform” po ostatnie dzieło produkcje pełne żywiołowych sampli, żywych instrumentów, kipiące klimatem. Nie inaczej jest na „Directors of Photography”. Na 16 kawałków pracowało 10 producentów. Co prawda, patrząc na ksywy beatmakerów można było założyć, że podobieństwo stylówek nie grozi zburzeniu klimatu całości. I właśnie tak jest na tym albumie. O rutynie dźwięków mowy nie ma, za to mamy sprawnie poukładany zestaw widokówek: „Nawet jeśli nie tworzymy beatów, staramy się wybrać odpowiednie kawałki, których potem używamy, podczas miksów, rozmów z producentem. Działamy niczym selekcjonerzy”.
Pierwszy singlowy kawałek- „Good as gone” na beacie od DJ Premier`a to kwintesencja rapu Dilated Peoples. Bit od Premiera przesycony tłustymi samplami z kawałków AZ, Joey Bada$$ oraz Saukrates, klasyczne dla Premo cuty. Jest moc! Świetne linijki Rakaa: „I was getting buried alive. Heard the dirt hit the coffin top, I barely survived but I broke through my grave ripped the pine box seal apart. Head first yelling “maggot break, funkadelic art”. Fear is a dark side fair-weather friends fly, Hitchcock Same birds scatter when the end stop. Couple let their guards down, figure they was there for certain Talking about “time to pull the plug and close the curtain” i równie trafne w przekazie od EV. Co prawda, nie ma tutaj takiego żywiołu jak w „This Way” bądź „Back Again” lecz wykorzystanie do maksimum beatu, z flow świetnie wpisującym się w dźwięki zaowocowało grubym sztosem. „Show Me The Way” z featem w refrenach od Aloe Blacc brzmi jak kontynuacja „Worst Comes To Worst”. Licytacja na intrygujące metafory, techniczny ład i w 100% adekwatny refren. Kawałek mistrz!
Promo kawałki choć są największymi perłami na płycie to „Directors Of Photography” trzyma poziom bez wyjątku. „Directors” będące swoistym przedłużeniem intra. Mocne wejścia Pana Wolnego i to wszystko na beatcie który sam stworzył. Kilka ciekawych follow up`ów, kilka mocnych metafor. „Cut My Teeth” z jedną z lepszych produkcji na płycie od Alchemista. Obrazy Kalifornii, tej realnej, wyzbytej sztucznego obrazu medialnego lecz jakby opisywany za pomocą dzięków z NY. Beat mało Westcoastowy lecz świetnie wpisujący się w klimat wersów. Obłąkane produkcje na „Defari Interlude” oraz „The Dark Room” mimo prostoty płynącej z głośników nie grożą nudą. Solówka od EV w pierwszym kawałku w której nacisk został położony w przekazie, nie ma tu popisów technicznych i „The Dark Room” w którym niepokój wręcz kipi. Wszystko to intryguje mocnymi wersami: „I felt emotions so deep, but my words got blocked. You see I never smoked before so my nerves got shocked I couldn't talk a word, but I could see the world. I mean everything became so clear I didn't slur shit, I just kept quiet and made a note of it before the poetry is out the fire and I'm over it Retire notably and every move's a curtain call”.
Mroczny klimat album przemija w drugiej części krążka. Klimatyczne "Let Your Thoughts Fly Away" z świetnie przemyconymi rifami gitary i zgrabnymi cutami, „Century of the Self" z hipnotycznym beatem, spora tu zasługa zacnego Oh No. Solowy kawałek Rakaa w którym jednak nie wybił się na tyle by Evidence stanął w drugim szeregu. Klawisze w „Opinions May Vary” czy elementy elektroniki w „The Revesal” sprawiają, że album nijak nie daję rutynie. Wybijające się „Trouble” żywy beatem nieco rozczarowuje za sprawą mało wciągających popisów obu MC. Fakt, nawijak w przypadku EV i Rakaa jest dobrze znana od lat ale przy takich dźwiękach solidność staję się z czasem męcząca. Zupełnie inaczej raperzy z Dilated Peoples brzmią na „lekkich” beatach. „L.A. River Drive” gdzie obaj raperzy z swymi wolnymi wersami skupili uwagę na udanych linijkach: „They watch our moves, every step becomes the cinema With cameras in the street lights, the city life. I live it up Only my notable moments are here for quoting. The rest are over Gone With The Wind, it’s like the cold is blowing But fuck it, the pen's in motion like my Venice Ocean”. Zamykający krążek numer „The Bigger Picture” na beatcie 9th Wonder z cieplejszym klimatem za sprawą „gorących” sampli. Tekstowo również jest dobrze: „With Curtis Mayfield singing “Just be Thankful”. Slapping loud out a glasshouse, pearl enamel tooth color Seasoned old cats then the ragtop, roof covered. Nodded and they nodded back, respect acknowledged”. Słuchając tego numeru mam wrażenie, że cofam się do roku 2007 i z głośników płynie niesamowite „Chase The Clouds Away”.
Powroty po długiej przerwie nigdy nie są prostą sprawą, co chociażby obrazuje polska rap gra. W przypadku ekipy Dilated Peoples ta sztuka okazała się jednak warta uwagi. Efektem pracy Evidenca, Rakaa oraz DJ Babu jest album na wysokim poziomie pod każdym względem. Wersy dwóch raperów o mocno zbliżonym stylu po raz kolejny obroniły się. Progres? Ciężko oczekiwać od raperów którzy na scenie są nie od wczoraj by nagle wyskoczyli poziom wyżej, tym bardziej gdy skillsami przewyższają o kilka klas wielu mainstreamowych raperów. Ciężko stwierdzić kto bardziej wybił się na nowym krążku lecz z całą pewność nikt nie zawiódł. Gości na płycie zbyt wielu nie ma, ci którzy jednak dograli się na „Directors Of Photography” wstrzelili się w klimat kawałków. Muzycznie mamy rap jaki mogliśmy przewidzieć. Truschoolowe dziedzictwo w XXI wieku, nie ma tu elektronicznych dziwactw bądź popowo-radiowych tracków bez duszy.
Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić to do braku zaskoczeń. Zabrakło momentów gdy album wykracza poza przewidywalną koncepcję. W pewnym sensie jest to także zaleta tego krążka. Koncepcja nie jest przytłaczająca, świat jaki został przekazany na „Directors Of Photography” ani nie spowoduje u Nas depresji ani także nie wprowadzi w stan euforii. EV do spółki z Rakaa pokazał, że obaj zasługują na miano dobrych obserwatorów, którzy w sposób ciekawy potrafią sprzedać swoje spostrzeżenia. Efektem tego hiphopowego albumu ze zdjęciami jest album o swoistym uroku. Niby nie ma kawałków które by wbijały się od pierwszego przesłuchania do głowy jednak chce się wracać do tego krążka. Bez Photoshopa w postaci pustych linijek, bez zbędnych featów lub sztucznych tracków wyzbytych głębszego sensu.
Mimo kolejnego świetnego albumu Dilated Peoples kolejny raz nie ma sukcesu komercyjnego. Zaledwie sześć i pół tysiąca egzemplarzy w pierwszym tygodniu sprzedaży w USA i zaledwie 41 pozycja w Billboard 200. Bardzo pozytywne recenzje, zawartość płyty na wysokim poziomie, czego chcieć więcej? Sam nie wiem czy to najlepszy album w dyskografii Dilated Peoples. Na pewno jest to najbardziej dojrzały album, w pełni przemyślany, z jasną lecz nie przekombinowaną koncepcją, na równym, wysokim poziomie. Mimo tego, że jesień 2014 zapowiada się na bardzo bogatą pod względem nowości to album „Directors Of Photography” będzie jedną z ważniejszych widokówek tego roku.



Ocena: 8/10
Pozdrawiam
Krzywa krooopa