Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dj premier. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą dj premier. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 26 sierpnia 2014

„Nie potrzebuje zdjęć by pamiętać jak...” czyli recenzja: Dilated Peoples- Directors Of Photography


Sukces- sprawa subiektywna. Nie jedno ma imię ale i tak ciężko ją zdefiniować. Właśnie tak podchodzę do rapu grupy Dilated Peoples. Niby trio z LA swoimi wydawnictwami zasłużyło na szacunek i wysoką pozycję w rap grze ale to inni przez ostatnie lata byli podpisywani hashtagiem „hype”. Szlachetny pogląd, że nie ilość sprzedanych płyt, a możliwość wpływania na słuchaczy jest miarą sukcesów dobrze się sprzedaje (ok, nie każdy wpycha nam ten kit). Skoro ilość wypuszczonych w świat cdików nie mówi o pozycji rapera to po cholerę złote płyty i taka cała otoczka z nim związana? Gdziekolwiek nie podejmiemy owego tematu, sprawa wygląda identycznie. Undergroundowi emce powtarzają, że tworzą rap dla rapu, a mainstream to gruzowisko wypalonych postaci. Przedstawiciele głównego nurtu robią to co leży w ich zawodzie- money. I w sumie nie ma w tym nic złego. Temat rzeka i poglądów jest zapewne tyle ilu słuchaczy. Nieświadomie, próbując umieścić Dilated Peoples w sferze biznesu jakim jest hip-hop nieco otrzeźwiałem. Po pierwsze, generalizacja to zawsze błąd. Po drugie, poprzednie płyty grupy dowiodły, że i na nowym krążku można się spodziewać wyjątkowego rapu.
Być może przy tej recenzji nie będę obiektywny. Evidence jest w subiektywnej czołówce ulubionych raperów. Dyskografia grupy bogata w dobry rap. Zawsze tłuste beaty, które nawet po kilku miesiącach potrafią na nowo zaintrygować, oryginalna stylówka, z dala od płytkiej mody, testy bez lipy, a i skillsy się zgadzają. W idealnym świecie Dilated Peoples było by jedną z najważniejszych grup obecnego rapu. I oceniając kondycję współczesnego hip-hopu przez pryzmat właśnie ich dokonań pewnie wystawił bym szkolną laurkę rapu XXI wieku. Jednak „życie depcze wyobraźnie”, przez lata raczej przehypowani MC bądź swagowe kserówki były na topie.
Po świetnym wejściu na scenę za sprawą- „The Platform”, kolejne krążki potwierdziły, że trio z miasta Aniołów to wyjątkowa ekipa. Podejście do rapu zupełnie inne od tego które obecnie poniewiera się po mainstreamie. Nie będę bawił się w jakiekolwiek teorie spiskowe, że jakaś zła siła działa by Dilated Peoples nie rządzili sceną. W pierwszym rzędzie widzę kilku innych MC i kilku innych producentów. Mimo wszystko, miejsce na scenie dla Evidenca, DJ Babu i Rakaa jest zdecydowanie wyżej niż w rzeczywistości. Dlaczego więc realia są inne? Zbyt ambitne podejście do gry nie popłaca. Dilated Peoples to ekipa która po prostu robi „swoje”.
Rozkładając na cząstki elementarne Dilated Peoples, mamy do czynienia z ciekawą mieszanką. Mr.Slow Flow zapewne nie zbawi światu i nie napiszę na nowo historii rapu ale swą poprawnością i skutecznym piórem zbierze wierną rzeszę fanów rapu. Album „Cats & Dogs” mocno ugruntował pozycję EV, długo oczekiwany owoc projektu Step Brothers jednak rozczarował. Rakaa- dużo mniej pracowity (podczas przerwy w działalności grupy poza muzyką zajmował się również kwestią swojego wykształcenia- wrócił na college) od kolegi z grupy ale równie niedoceniony. Stylówka mocno zbliżona, być może zbyt bliska do kolegi. I na koniec DJ Babu dbający by flow obu typów mających tendencję do nudy nie uśpiło słuchacza. Efektem tego koktajlu hiphopowego jest kolektyw budzący skojarzenia z Szwajcarskim scyzorykiem. Dla wybranych, niezawodny w wielu warunkach jednak w niebezpieczną dzielnicę z taką „bronią” nie pójdziesz. Dla wielbicieli gatunku, specyfika rapu tria z L.A. to jeden z ostatnich bastionów trueschoolu. Bekowo brzmiący wniosek? Za bekę to można uznać połowę mainstreamu.
Po solidnym „20/20” minęło już 8lat. Nieco zapomniani, przez ostatnie lata raczej pracujący na solowe konta. Ciekawe zapowiedzi w wywiadach i promo single naostrzyły apetyt. Oczekiwania duże, przecież poprzednie albumy na wysokim, równym poziomie, a „Show Me The Way” oraz „Good as gone” zapowiadały kontynuację zacnej dyskografii. Dotychczasowy dorobek albumowy sprowadza się do prostego mianownika. Brak zaskoczenia, wszystko przemyślane i wpisujące się w ramy wyrobionego stylu. Monotonia? Nawet jeśli tak, to daj Boże nam taką monotonię w polskim rapie...
Niezłomnym elementem na wcześniejszych albumach zawsze były beaty. Począwszy od „The Platform” po ostatnie dzieło produkcje pełne żywiołowych sampli, żywych instrumentów, kipiące klimatem. Nie inaczej jest na „Directors of Photography”. Na 16 kawałków pracowało 10 producentów. Co prawda, patrząc na ksywy beatmakerów można było założyć, że podobieństwo stylówek nie grozi zburzeniu klimatu całości. I właśnie tak jest na tym albumie. O rutynie dźwięków mowy nie ma, za to mamy sprawnie poukładany zestaw widokówek: „Nawet jeśli nie tworzymy beatów, staramy się wybrać odpowiednie kawałki, których potem używamy, podczas miksów, rozmów z producentem. Działamy niczym selekcjonerzy”.
Pierwszy singlowy kawałek- „Good as gone” na beacie od DJ Premier`a to kwintesencja rapu Dilated Peoples. Bit od Premiera przesycony tłustymi samplami z kawałków AZ, Joey Bada$$ oraz Saukrates, klasyczne dla Premo cuty. Jest moc! Świetne linijki Rakaa: „I was getting buried alive. Heard the dirt hit the coffin top, I barely survived but I broke through my grave ripped the pine box seal apart. Head first yelling “maggot break, funkadelic art”. Fear is a dark side fair-weather friends fly, Hitchcock Same birds scatter when the end stop. Couple let their guards down, figure they was there for certain Talking about “time to pull the plug and close the curtain” i równie trafne w przekazie od EV. Co prawda, nie ma tutaj takiego żywiołu jak w „This Way” bądź „Back Again” lecz wykorzystanie do maksimum beatu, z flow świetnie wpisującym się w dźwięki zaowocowało grubym sztosem. „Show Me The Way” z featem w refrenach od Aloe Blacc brzmi jak kontynuacja „Worst Comes To Worst”. Licytacja na intrygujące metafory, techniczny ład i w 100% adekwatny refren. Kawałek mistrz!
Promo kawałki choć są największymi perłami na płycie to „Directors Of Photography” trzyma poziom bez wyjątku. „Directors” będące swoistym przedłużeniem intra. Mocne wejścia Pana Wolnego i to wszystko na beatcie który sam stworzył. Kilka ciekawych follow up`ów, kilka mocnych metafor. „Cut My Teeth” z jedną z lepszych produkcji na płycie od Alchemista. Obrazy Kalifornii, tej realnej, wyzbytej sztucznego obrazu medialnego lecz jakby opisywany za pomocą dzięków z NY. Beat mało Westcoastowy lecz świetnie wpisujący się w klimat wersów. Obłąkane produkcje na „Defari Interlude” oraz „The Dark Room” mimo prostoty płynącej z głośników nie grożą nudą. Solówka od EV w pierwszym kawałku w której nacisk został położony w przekazie, nie ma tu popisów technicznych i „The Dark Room” w którym niepokój wręcz kipi. Wszystko to intryguje mocnymi wersami: „I felt emotions so deep, but my words got blocked. You see I never smoked before so my nerves got shocked I couldn't talk a word, but I could see the world. I mean everything became so clear I didn't slur shit, I just kept quiet and made a note of it before the poetry is out the fire and I'm over it Retire notably and every move's a curtain call”.
Mroczny klimat album przemija w drugiej części krążka. Klimatyczne "Let Your Thoughts Fly Away" z świetnie przemyconymi rifami gitary i zgrabnymi cutami, „Century of the Self" z hipnotycznym beatem, spora tu zasługa zacnego Oh No. Solowy kawałek Rakaa w którym jednak nie wybił się na tyle by Evidence stanął w drugim szeregu. Klawisze w „Opinions May Vary” czy elementy elektroniki w „The Revesal” sprawiają, że album nijak nie daję rutynie. Wybijające się „Trouble” żywy beatem nieco rozczarowuje za sprawą mało wciągających popisów obu MC. Fakt, nawijak w przypadku EV i Rakaa jest dobrze znana od lat ale przy takich dźwiękach solidność staję się z czasem męcząca. Zupełnie inaczej raperzy z Dilated Peoples brzmią na „lekkich” beatach. „L.A. River Drive” gdzie obaj raperzy z swymi wolnymi wersami skupili uwagę na udanych linijkach: „They watch our moves, every step becomes the cinema With cameras in the street lights, the city life. I live it up Only my notable moments are here for quoting. The rest are over Gone With The Wind, it’s like the cold is blowing But fuck it, the pen's in motion like my Venice Ocean”. Zamykający krążek numer „The Bigger Picture” na beatcie 9th Wonder z cieplejszym klimatem za sprawą „gorących” sampli. Tekstowo również jest dobrze: „With Curtis Mayfield singing “Just be Thankful”. Slapping loud out a glasshouse, pearl enamel tooth color Seasoned old cats then the ragtop, roof covered. Nodded and they nodded back, respect acknowledged”. Słuchając tego numeru mam wrażenie, że cofam się do roku 2007 i z głośników płynie niesamowite „Chase The Clouds Away”.
Powroty po długiej przerwie nigdy nie są prostą sprawą, co chociażby obrazuje polska rap gra. W przypadku ekipy Dilated Peoples ta sztuka okazała się jednak warta uwagi. Efektem pracy Evidenca, Rakaa oraz DJ Babu jest album na wysokim poziomie pod każdym względem. Wersy dwóch raperów o mocno zbliżonym stylu po raz kolejny obroniły się. Progres? Ciężko oczekiwać od raperów którzy na scenie są nie od wczoraj by nagle wyskoczyli poziom wyżej, tym bardziej gdy skillsami przewyższają o kilka klas wielu mainstreamowych raperów. Ciężko stwierdzić kto bardziej wybił się na nowym krążku lecz z całą pewność nikt nie zawiódł. Gości na płycie zbyt wielu nie ma, ci którzy jednak dograli się na „Directors Of Photography” wstrzelili się w klimat kawałków. Muzycznie mamy rap jaki mogliśmy przewidzieć. Truschoolowe dziedzictwo w XXI wieku, nie ma tu elektronicznych dziwactw bądź popowo-radiowych tracków bez duszy.
Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić to do braku zaskoczeń. Zabrakło momentów gdy album wykracza poza przewidywalną koncepcję. W pewnym sensie jest to także zaleta tego krążka. Koncepcja nie jest przytłaczająca, świat jaki został przekazany na „Directors Of Photography” ani nie spowoduje u Nas depresji ani także nie wprowadzi w stan euforii. EV do spółki z Rakaa pokazał, że obaj zasługują na miano dobrych obserwatorów, którzy w sposób ciekawy potrafią sprzedać swoje spostrzeżenia. Efektem tego hiphopowego albumu ze zdjęciami jest album o swoistym uroku. Niby nie ma kawałków które by wbijały się od pierwszego przesłuchania do głowy jednak chce się wracać do tego krążka. Bez Photoshopa w postaci pustych linijek, bez zbędnych featów lub sztucznych tracków wyzbytych głębszego sensu.
Mimo kolejnego świetnego albumu Dilated Peoples kolejny raz nie ma sukcesu komercyjnego. Zaledwie sześć i pół tysiąca egzemplarzy w pierwszym tygodniu sprzedaży w USA i zaledwie 41 pozycja w Billboard 200. Bardzo pozytywne recenzje, zawartość płyty na wysokim poziomie, czego chcieć więcej? Sam nie wiem czy to najlepszy album w dyskografii Dilated Peoples. Na pewno jest to najbardziej dojrzały album, w pełni przemyślany, z jasną lecz nie przekombinowaną koncepcją, na równym, wysokim poziomie. Mimo tego, że jesień 2014 zapowiada się na bardzo bogatą pod względem nowości to album „Directors Of Photography” będzie jedną z ważniejszych widokówek tego roku.



Ocena: 8/10
Pozdrawiam
Krzywa krooopa 

 


środa, 18 grudnia 2013

Czarno-biała ściana


„Nie da się tego zrobić… Czego?  Nie da, nie da się po prostu tego zrobić. … Jak się nie da? Próbuje zadać cios i… I nie mogę bo coś mnie pcha”. Pcha tak od premiery Czystej Brudnej Prawdy i pchać będzie dalej. Zawiłe wiraże złych snów nadal karcić będą a polowanie na zło ciągle trwa. Choć jak w  złym śnie Sokoła, wynik polowania jest z góry przesądzony. Czy aby na pewno?
13 grudnia 2013 (znowu 13-tka) na światło dzienne wychodzi drugi wspólny album duetu Sokół- Marysia Starosta. (W dniu premiery zyskuje status Złotej płyty.) Mimo braku singli promocyjnych oraz klipów. Głośne zapowiedzi na fanpage`u, w wywiadach, beaty od legendarnego DJ Premier`a oraz typa którego ksywa znaczy coraz więcej czyli twórcy stylu ASAP Rocky`ego –SpaceGhostPurrp, brak gości (jak na polską mainstremową scenę i nie tylko rzecz mało spotykana w obecnych czasach), oryginalna okłada, masa oczekiwań, rzadko jak na Polską scenę spotykane zainteresowanie i…… BOOM! ostatecznie kurtyna opadła a wraz z nią nadszedł czas odpowiedzi. Czy balon wytrzyma, czy album jest naprawdę „mało hip-hop`owy”, burzy tak zwane ramy gatunku i jak wpłynie na rap grę? Jako psycho-fan Sokoła obiektywne do album podejść nie mogę. Choć i tak w istnienie „obiektywizmu” jakkolwiek rozumianego nie wieżę. Więc z góry „recka” skazana  jest na szukanie głębszych rzeczy które wybiją Czarną Białą Magię na level up w stosunku do reszty tego rocznych produkcji Made in Poland. W przypadku pierwszego albumu opisywanego duetu poziom zaspokojenia intensywności płyty osiągnął zenit po kilku miesiącach. CBP oceniana z perspektywy czasu staje się przedsionkiem monochromicznego snu gdzie po lewej stronie wisi stare zamglone lustro odbijające widok plakatu z Van Dame, w przedpokoju stoi kobieta raz gotowa do sekundowego rozchylenia nóg, raz chcąca odgryźć przyrodzenie, w uszach dudni echo koncertu z 2002 roku, powietrze ma smak serca ulicy, a ściany mają kolor wnętrzności i na pewno nie jest to kolor czerwony… Przed 13 grudnia nie wiedziałem czego się spodziewać, żaden numer nie był znany. Że album będzie przed długi czas wgryzał się w psychikę aż swą magią zakiełkuje było pewne!
Mania szukania cykliczności powoduje że oceniając CBM nie potrafię odciąć się od wcześniejszych rzeczy jakie nagrał Sokół. Choć to banalna przypadłość jak połączenie tequili z cytryną. W 2005 roku Sokół witał nas w nowej rzeczywistości, przesączonej realistycznym obrazem tego co wówczas ze wszech stron nas otaczało. Zabrzmiało cholernie banalnie? No pewnie, choć przecież nie o tym albumie będzie mowa. Skupiony na doczesnych sprawach album nie skwitowałbym wersem, który najbardziej mi wpadł w głowę- "umorusane dzieci naćpanych meneli charkają pod nogi resztką nadziei” to był krążek typu „tu i teraz” z widokiem na lepsze jutro, choć nie znoszę jakichkolwiek kategoryzacji. Kwintesencją tamtego krążka za to było- „Mogę wszystko”, jawny kurs na lepszą, sprywatyzowaną planetę. Na Czystej Brudnej Prawdziwe słyszałem rozważania faceta po 30-tce, pogodzonego z pewnymi sprawami, sukcesami porażkami, niemającego złudzeń (choć czy Sokół miał je kiedykolwiek, pewnie jak każdy z nas kiedyś miał). Marysia stanowiąca raczej uzupełnienie progresu byłego członka WWO. Dziś reprezentant ZIP Składu wita nas  w swym własnym mętnym świecie. Na pierwszy rzut ucha obraz jaki Sokół nam przedstawia jest nierealny. Senne mary po zażyciu LSD wiją się od kąta do kąta, to myśli nie pozwalają na złapanie nowego kursu, to rozterki kobiece próbują się przebić przez ścianę…. a monochromiczny widok niektórych razi w oczy, innym szumi w uszach a jeszcze innym porywa duszę. Ale po kolei…
Drogę przez zakamarki Czarnej Białej Magii zaczynamy od „Proporcji” – psychodelika z pierwszych dźwięków niczym klimat filmów Hitchocka , wyczekiwanie na pierwszy wers. Pierwszym sekundami SpaceGhostPurrp zbudował podwaliny całej ponad godzinnej wędrówki. Niemal na dzień dobry- „Zło upominać lubi się jest sadystą wciąż” potwierdza dalsze polowanie na zło. A więc jednak kontynuujemy pewnie ścieżki z CBP. „Nienawiść - tak zostałem wychowany….. Miłość- tak zostałem wychowany”- waga wokół której będziemy się poruszać przez cały krążek.  No właśnie poruszanie, dekodowanie czy jak ktoś woli rozkminianie…. z zapowiedzi wiemy że forma ma być nie banalna i dosyć specyficzna. Album nie przegadany, w którym naprawdę można w słuchać się w muzykę nie tylko na intro i outro  i nie cedząc jej między tekstami. Miało być wulgarnie ale jednocześnie lirycznie. Z jednej strony miał być specyficzny
Na drugiej stacji wita nas widok spalonych mostów. Spokojnych, lekki, nie kujący w oczy drink od barmana życia. „Perfect całkiem” choć trafiamy znów na spalony most. Wdychanie swądu przeszłości prowadzi nas do historii grania koncertu na pretensjonalnych zakamarkach Polski. Choć utwór „Każdy dzień” stanowi raczej metaforę sceny z 2002 roku. Gdy nastała pierwsza moda na rap w Polsce. Na moje nieszczęście sam niestety odkrywałem rap i na dzień dobry media pakowały takie postacie jak Jeden Osiem L a nie Eis. „Kac był potem nie do przejścia”- no właśnie, rozliczenie spokojne bez spiny a może słyszę co innego?  Z propagowania miłości do życia, z kopyta wchodzi walec. „Równać ziemie trzeba zwyrodniale kurwy  jak walec”. Beat niczym horror azjatycki, pełny niepokoju, wszechobecności lęku nienazwanego. „W tym temacie nie ma żadnego ale…”- fakt nie ma żadnego ale mocny akcent Sokoła wbija w ziemie nie tylko warstwą liryczną „ale” i powerem swego flow. Wracając do ogólnych zapowiedzi płyty. Miały być wahania. Raz spokój, raz pierdolnięcie. I tak z mocnego numeru przechodzimy do Wyblakłych myśli….  Wjazd bez beatu i… ścięcie z nóg. Chociaż flow wolne jak prowadzenie piłki piłkarzy naszej reprezentacji, nie ma przyspieszenia na ślepo, naciąganych metafor, na siłę wpisanych follow up`ów. Beat zaskakujący, White House „takie rzeczy” robią? WOW, budowanie napięcia w tym kawałku po pierwszym odsłuchu nieco rozczarowało dopiero za drugim przyszedł czas na nawrócenie. Historie przytoczone przez Sokoła niczym żywcem wyciągnięte z polskich seriali kryminalnych lat 90-tych. Scratch wylewa garb myśli nagromadzonych, kończąc mistrzowski numer. Borderline- pierwsza „solówka” Marysi na tym albumie i zarazem powrót do Cynamonu z CBP. Natura przeciętnej kobiety w wieku produkcyjnym, „Kochaj mnie (weź się jeb)” miłość przemielona z zazdrością, lękami, doświadczeniami jątrząca jak beat który spokojnie mógłby znaleźć się na soundtracku do hardcorovej wersji Dynastii. Tytułowa Czarna Biała Magia na wstępie bezkompromisowo wyciąga na światło dzienne pustkę obecnej kultury masowej– „Czy to przeklęta kraina, która sama przeklina…. Popkultura mieli wszystko jednym trybem Jezus, Adolfa Hitler, Justin Bieber”.  Już pierwszą zwrotką mamy obraz pomieszanej kultury, kościołów, prostej rozrywki aka sztuczki magika. „Wyłącz jak nie interesuje Cię prawda… ona nie jest taka łatwa” –fakt nie jest, jest brudna ale i czysta jak 2011 roku. Prościej nie będzie choć mamy żarówki co i w ciemności dają światło…  Szybki skok do „w mieście” i znowu spokojnie. Opis jak cała płyta liryczno-wulgarnie ale proporcje mniej więcej pośrodku. Zdeptane kwiaty- i moment gdy zaczynam się gubić, płyta Sokoła i Starosty w odtwarzaczu czy Sonic Youth? Tekst i wokal niczym Pustki, gdybym ten numer usłyszał przypadkowo to pewnie umieścił bym go na album „Koniec kryzysu”, W dół brzuchem – jeden z faworytów albumu, lekkie wprowadzenie. Czyżby Sokół stracił to co miał „w sercu” na CBP?  Eksplozja zagubienia wrośnięta w dylemat poderznięcia ostatniej gałęzi ludzkość bądź ucieczka. Jak się kończy lot w dół brzuchem? „Chujowo”. Zatruty podmiot czy jak ktoś woli wyrażony paw egzystencjalny (…Ale nie jestem w stanie, ryczę i błagam i niech przestanie…) brzmi jak fragment scenariusza mistycznych harc bądź opis porwany z notatnika Stephena Kinga. SpaceGhostPurrp zbudował  niepozorny beat, choć monotonny to jednak nie usypiający i ten obłąkany śmiech… kawałek na tyle dobry że nagle w pokoju wyrosły czerwone zasłony a i szmer kartki zaczął przypominać obce szepty. Kolejne przebudzenie, syreny, groza, na wiatr Sokół wylewa wewnętrzny monolog co brzmi jak by od długie czasu uwierał. Zepsute miasto – chyba najbardziej oczekiwany numer z płyty. Produkcja legendarnego członka Gang Starr charakterystyczna. Niby nic odkrywczego Premo nie wydał… ale k…a to DJ Premier, każdy wie jak brzmią jego produkcję. Klasyka sama w sobie. A i sam Sokół po raz kolejny nie rozczarował choć w rap grze numerów o Warszawie jest więcej niż włosów na ciele ormiańskiego pasterza. Ciepłe i w pełni kobiecie „spierdalaj” Marysi idealnie wpisuje się w brudny „love song” z kolei „Reszta życia” -jednej z najbardziej lirycznych jeśli nie najbardziej liryczny utwór. „Dobra, koniec baśni, rzeczywistość” -  więc wracamy na ziemię do brudu i prostej czysto-brudnej prawdy. Choć sam tekst wraz z produkcją Shuko brzmi żeby nie przesadzić podniośle, epicko czy też może mniej emocjonalnie –pozytywnie. Wprost przedstawiona rzeczywistość pełną szybkiego pędu, płytkości i ignorancji gdzie życie przelatuje między palcami podsumowane- „Wegetuj, biednie i się upij, wyjeb na twarz. Albo wstań i załóż buty, poznaj świat, już czas”. Album mógłbym się skończy na przed ostatnim numerze. Nieziemska lekkość Marysi Starosta i jej opowieść o uwolnieniu o wszelkich mar i koszmarów które przewijały się przez ponad godzinę poprzednich kawałków, sample z ważnego dla fanów Sokoła kawałka „jeszcze będzie czas” i chyba ten czas przyszedł. Nagle wiele wątków z płyty same złożyły się w całość.. Ową całość tak naprawdę kończy triumfalny marsz na materialne White House`ów. Sokół kończy płytę, obietnicą wygrania wojny, osiągnięcia zenu który obrał już na płytach WWO. „Ja nie padnę, nie padnę Ci do stóp” –i tak zrobił. To my padliśmy na kolana po tym albumie.
Jaki jest to album? Na pewno najbardziej dojarzy w jakim maczał swym flow Nocny narrator. Już Czysta Brudna Prawda była albumem wyzbytym przypadkowości, wpadek, poważnych błędów czy też przeciętności. CBM wprowadza duet Sokół –Marysia Starosta na piedestał polskiej rap gry. To już nie dobry album wyróżniający się na tle sceny. Bo takiego chyba każdy słuchacz oczekiwał. To materiał 36 latka, który może nagrywać już co chce i nikt mu nie wypomnie tej czy innej ścieżki. To materiał gdzie Marysia Starosta wybija się poza „tło”, co było częstym zarzutem po premierze CBP. To album który straszył mrokiem ale w zapowiedział. Bo całość to pozytywne spojrzenie w przyszłość i akceptacja świata w który nikt z nas Bogiem nigdy nie będzie. W czasach gdy „zło” stało się jednym z najpopularniejszych produktów na świecie.  Gdy co raz więcej hiphopowych płyt musi zawierać kawałek z serii horror-rap.  A zło wylewa się z każdego kąta. I jest wręcz dostępnym towarem na półkach sklepowych, Sokół proponuje opowieść o mrocznych stronach życia bez zbędnego ubarwiania, banalnych opowiadaniach o demonach ala gimbusowskie klimaty.
W przeciwieństwie do innych czołowych pozycji 2013, CBM nie zżyna na siłę. Nie jest to polski odpowiednik LONG.LIVE.ASAP choć SpaceGhostPurrp mocno naprowadził na podobne tory. A skoro przytoczony został kosmiczny duch, to warto podkreślić to jego Beaty wybijają się najbardziej, choć L.A. z Magierą również grubo „rozjebali”. Szukanie na siłę słaby stron tego wydawnictwa jest stratą czasu. Choć być może za kilka miesięcy coś się znajdzie. Może niektórzy będą pisać w komentarzach, że DJ Premier dał odrzuty (pfff ta jasne), że Sokół znowu zanotował regres a Marysia to tylko słabe chórki. Ok – każdy może znaleźć co chce, problem w tym, że i tak nie znajdzie nawet jeśli będzie bardzo chciał. Obawą przed 13 grudnia była perspektywa przekombinowania. I może pierwszy odsłuch nie do końca trafiał w pewnych momentach. To jednak zgodnie z zasadą „przesłuchałeś raz- nie przesłuchałeś wcale” powroty do albumu dały w pełni wgryzły się w psyche. Sokół nie stał się obłąkanym MC (pewnie niektórzy skojarzą z Medium, a to jednak błąd), nie wydał materiału oderwanego od rzeczywistości. Ta Magia nie jest pełną abstrakcją, liryczną wersją Hello Kitty. CBM nie jest też rewolucją. Nie jest to też materiał oderwany od rapu, mamy beuty, mniej lub bardziej hiphopowe, może i trueschoole będą niezadowoleni choć mają Premo naprawdę w genialnej produkcji, mamy scratche, mamy rapera który bez kompromisów opisuje rzeczywistość w sposób oryginalny, szczery, brudny ale i liryczny.
Jeśli miałbym podsumować ten album to użył był jedynie pozytywnych słów. Bo i przesłanie choć brzmi to banalnie tego albumu jest pozytywne. Wygrany Sokół, rap który zjadł 2013 rok w Polsce Czarna Biała Magia staje się dla mnie hiphopową wersją „The Wall” Pink Floyd. Album który już stał się klasykiem i który będzie pewnie powielany przez połowę naszej rodzimej sceny. Kanibalizm tej płyty zjada swój ogon jednocześnie nie tracąc smaku, a my apetytu. Polowanie choć się wciąż nie zakończyło to jednak celnik został precyzyjnie namierzony.
Ocena 10/10
Mam nadzieje, że nie był to bełkot i strata czasu dla Was czytających...