Pokazywanie postów oznaczonych etykietą evidence. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą evidence. Pokaż wszystkie posty

piątek, 19 września 2014

W....jak wino czyli recenzja: Włodi- Wszystko z Dymem

Starość nie radość><im starszy tym lepszy>< w chwili, w której umiera w nas dziecko, zaczyna się starość? W języku polskim pełno jest powiedzeń i ludowych prawd które nawiązują do szeroko rozumianej wiekowości. Co prawda, 38lat to żadna starość ale dwie dekady na scenie to już duży bagaż. Status dinozaura rządzi się swoimi prawami. Progres dla wielu z takim dystansem już nierealny i prochu na nowo nie odkryją. Niemal powtarzalny schemat, im dłużej na scenie tym rzadsze wydawanie nowego materiału. W przypadku Włodkowskiego ten proceder się sprawdza. Od czasu wydania „W...” minęło 9lat, w tym czasie Włodiego mogliśmy usłyszeć na dwóch płytach Molesty, projekcie Parias oraz na licznych gościnnych featach, zawsze pokazujących wysoką formę. Długo oczekiwany, promowany świetnymi singlami, trzeci solowy album może być albo rozczarowaniem roku lub płytą która w Polskim rapie zagości na długie lata. Skoro to Włodi to wiadome, że opcja pierwsza nie wchodzi w rachubę.
Każda scena posiada swoje ikony, osoby które pisały historię tej kultury, które z czasem stały się legendami. Kimś takim dla sporej części rodzimych fanów jest niewątpliwe Włodi. Od pierwszych nagrań Molesty rap zmienił się nie do poznania ale kilka rzeczy pozostało niezmiennych, także w przypadku stołecznego Pariasa. Warszawski styl, bezkompromisowy, autentyczny. Choć nawijka Włodkowskiego stopniowo z czasem ewoluowała to wciąż mamy do czynienia z tym samym Włodkiem z Ursynowa. W przeciwieństwie do rówieśników Włodiego, progres nie jest obcym terminem. Odcinanie od kuponów, popularne wśród weteranów sceny popsuło obraz niejednej legendy. Kilku starszych MC nie odnalazło się po powrocie do rap gry. Patrz- przeciętny, zeszłoroczny album Wojtasa. Włodi od wydania „W...” nie rozmieniał się na drobne. Gościnne występy jeśli już były to zawsze na wysokim poziomie.
O ile niektórzy koledzy po fachu zatracili się we wtórności, a inni wpadli w wir nowej mody w rapie, to Włodi swój uliczny styl staranie wzbogacał o świeże linijki w stylowe bity z zębem trueschoolwym. Szorstki wokal, sprawne posługiwanie piórem, tłuste metafory, adekwatnie odzwierciedlające realia, szczere linijki. Niby to wszystko już było ale szkopuł w tym, że wciąż potrafi zaintrygować słuchacza. Wyzbyty taniej prawilności, dojrzalszy o kilka kolejnych lat, Włodi wraca z trzecim solo.
Podobnie jak na poprzednich krążkach, członek Molesty pozostał wierny zasadzie „jakość, a nie ilość”. 10 tracków dających niespełna 40 minut, biorąc pierwszą lepszą płytę z ostatnich lat, ciężko trafić na podobne podejście. Świetne promo single zapowiadające gruby sztos. Szybko „Wszystko z Dymem” stało się jednym z najbardziej oczekiwanych albumów roku. I z tym ciężarem oczekiwań z pewnością Włodi sobie poradził.
Jeśli już ruszyłem temat singli. 4 tracki, każdy w innym klimacie, jednak wszystkie oscylujące wokół jednej koncepcji. „T&T” na bicie Evidence`a witające Nas osobistymi przemyśleniami odnośnie drogi doświadczonego rapera: „Znów głodny gry w tłum żądny krwi Rzucam się, jestem bestią jak chodnikowy wilk. Dwa zero jeden trzy - moje wyjście z cienia. Dwa zero jeden dwa - jebana neurastenia Ale nawet na dnie słyszę triumfalne werble. Tę grę przejrzałem już na wylot– #rentgen. Zaciskam pętlę, zwężam grono zaufanych. Honor, krzyk o pomoc, odpowiadały ściany. Cóż tak wyszło, patrz w przyszłość, żyj lekko nad Wisłą i pamiętaj grać czysto”. Żadnych wtórnych, uniwersalnych prawd stary, dobry Włodi. „1996” nagrane z kolegami z Molesty przywołujące klimat początków z rapem grupy, okraszone świetną produkcją od The Returners. Sztos w postaci „Proces spalania”, szybko porywający swą dynamiką i znakomitym refrenem od Danny`ego. I wreszcie „W słońcu” klimatem przywołujący album Pariasów (a w szczególności bity Szczura). Lirycznie wysoka forma Włodka rzucająca się od pierwszego zetknięcia: „Znów mogę być tu, tysiąc wniosków wysnuć. Kilka deklaracji jakie dałem, wziąć w cudzysłów. Gorzkich słów nie ma też i żalu ani grama, świat uniewinniony w twórczym procesie spalania. Wszystko z dymem, album w rynek wbijam klinem. Trwa klęska urodzaju, walka o każdy centymetr”.
W zasadzie, taki MC mógłby sobie pozwolić na obniżenie poprzeczki. Jak większość kolegów być chodzącym Mojżeszem sceny i nagrywać na półgwizdka. Z przyjętą nawijką i osiągnięciami robić rap „po swojemu” bądź lepiej lub gorzej eksperymentować z modą. Tymczasem, szorstkie flow, spokojny tempr głosu, umiejętnie przekazujący emocje. W swojej nawijce Włodi osiadł na stałe. Spoczął na laurach? Z całą pewnością nie. Świadomy kondycji i trendów współczesnego rapu, Włodkowski sprawnie porusza się swoim stylu z dla od trapu, swagu i miliona innych rzeczy ewidentnie nie pasujących do niego. Swym wyrazistym, wolnym flow, lekko brudnym, nie męczy lecz dojrzałymi a czasami wręcz prostymi środkami dociera do celu.
Tekstowo „Wszystko z dymem” wypada znakomicie na tle sceny. Ale tego można było się spodziewać. Nie ma charakterystycznej dla Polaków martyrologi, mrocznych opowieści o prochach, bólu istnienia i innych tematów o których nawijają raperzy nad Wisłą. Wersy pełne osobistych linijek, dojrzałego spojrzenia na świat, narracje które intrygują za każdym razem. Nie ma niczego na siłę. Nachalnego lokowania produktów, wtórnych, sprawdzonych haseł które zawsze się przyjmą. Co prawda na 10 utworów i kilka gościnnych występów, Włodi nie miał zbyt wielu okazji do wpadek ale „czyste konto” na jednym krążku to rzecz w zasadzie nierealna dla reszty sceny. Perełki na wosku jak: „To nie rajski ogród, na chuj ten gad liczy? Laudacji powód znam - i tak spełznie na niczym. Tekstylia, ich sposób na stemplowanie bydła. Chcę być nad, choć wosku coraz mniej na skrzydłach” to częsty element spotykany na WZD.
Od strony muzycznej album trzymany jest w spójnej koncepcji. Mimo tego w 10 trackach dostajemy materiał zróżnicowany, pełen klimatycznych dźwięków. Za najważniejszą osobę odpowiedzialną za muzykę na WZD należy uznać DJ B, świetnie czującego warsztat Włodka. Osobisty faworyt w postaci „Zapałek” z lekką elektryką wraz z idącym w parze ze spokojnym flow i ciekawymi wersami:”Mówią: Ten weteran pewnie znów rozkurwi tych chłoptasi w napadach narcystycznych furii. Nie trzeba fur mi ziom, nie trzeba SWAG'u. Wizerunku, wytwórni, jebać zazdrość kolegów” lub „Dym, jak złodziej z tym, co cenne ucieka przez okno. Na scenę nie wychodzę już z lęku przed samotnością. Kiedy hajs wisi w powietrzu, to być może przeze mnie Twoja działalność w tej grze upływa podziemnie. Zapraszają mnie na feat'y, jakbym miał przecinać wstęgę. Zaszczyt - wśród raperów fanów mam najwięcej”. Sztos z wcześniej wspominanym kawałkiem- „Proces spalania”, nostalgiczne „Chmur drapacze” z bardzo dobrym featem od WuDoe, bogactwo klimatycznych sampli w „1996”, chilloutowe „W drodze po towar”, siejące niepewność „Pod numerem trzecim” czy też moc syntezatorów na produkcji od Evidence`a oraz ciężkie „W słońcu”. Niezależnie od klimatu, Włodi w każdym momencie na płycie czuje się pewnie.
Obecny rap powoli staje się miejsce dla młodych kotów. Osób otwartych na muzykę, inne gatunki. Wartości fundamentalne dla rapu lat 90. dziś tracą na wartości. Nowa szkoła pędzi w zawrotnym tempie, a doświadczeni gracze dostają zadyszki. Wydaje się, że dla pioniera stylu współczesna scena może stać obcym miejscem. Błąd. Włodi w iście profesorskim stylu zaznaczył swą obecną w rapie. „Wszystko z dymem” to album w pełni dopracowany, bez słabszych stron. Rap Włodka jak wino, bity stylowe, świeże nawet po kilku przesłuchaniach, goście wzbogacający treść i trafnie wpisujący się w klimat kawałków. Poza wcześniej wspominanym Weną, Gruby Mielzky i Małpa pozostawili po sobie trwały ślad na WZD.
Dwie dekady w branży słyszalne są chociażby w wersach „o rapie”. O archaicznej nawijce mowy nie ma. Świeżość mimo niemal 40tki na karku przebija się na tym krążku, jak chociażby w kawałku „W drodze po towar” gdzie lekko podśpiewane refreny mają wyjątkowy smak. „Wszystko z Dymem” to album na którym nie ma zapychaczy, numerów niepasujących do koncepcji krążka, nie ma rapu o rapie byle by tylko powstał kawałek, nie ma zbawiania świata na siłę, wciskania taniej filozofii i głoszenia łatwo nośnych truizmów. Nie jest to album o krótkiej historii. Tak, album ma zaledwie 10 kawałków, ale powrót do nich jest gwarantowany.
Choć spodziewałem się albumu wychodzącego poza wąskie ramy polskiej sceny to poziom WZD jest jednak zaskoczeniem. Zaskoczeniem oczywiście na plus. Włodi na trzeciej solówce zaprezentował rap doświadczonego MC w nowej odsłonie. żadnego odcinania kuponów, żadnej wtórnej pożywki dla małolatów, żadnej pustej mody. Skoro na wiosnę mieliśmy Chopina rapu to jesień jak i cały rok zdobył Pavarotti. I choć na ostatniej EP-ce Pelsona mogliśmy usłyszeć nawiązanie do już mistycznego Detoxa Dr.Dre: „To musiało w końcu jebnąć, chora jazda. Byłem gotów zagrać jak w "Upadku" Douglas. Nie pisać o porażkach, nie ma, że boli. Scena wykańcza także twoich idoli, ale.. „ ale dzięki Ci Boże za takie postacie w Polskim rapie. 




Ocena: 9/10
Krzywa kroopa
Pozdrawiam
PS. Wkrótce recenzja Ńemy- Ń!


wtorek, 26 sierpnia 2014

„Nie potrzebuje zdjęć by pamiętać jak...” czyli recenzja: Dilated Peoples- Directors Of Photography


Sukces- sprawa subiektywna. Nie jedno ma imię ale i tak ciężko ją zdefiniować. Właśnie tak podchodzę do rapu grupy Dilated Peoples. Niby trio z LA swoimi wydawnictwami zasłużyło na szacunek i wysoką pozycję w rap grze ale to inni przez ostatnie lata byli podpisywani hashtagiem „hype”. Szlachetny pogląd, że nie ilość sprzedanych płyt, a możliwość wpływania na słuchaczy jest miarą sukcesów dobrze się sprzedaje (ok, nie każdy wpycha nam ten kit). Skoro ilość wypuszczonych w świat cdików nie mówi o pozycji rapera to po cholerę złote płyty i taka cała otoczka z nim związana? Gdziekolwiek nie podejmiemy owego tematu, sprawa wygląda identycznie. Undergroundowi emce powtarzają, że tworzą rap dla rapu, a mainstream to gruzowisko wypalonych postaci. Przedstawiciele głównego nurtu robią to co leży w ich zawodzie- money. I w sumie nie ma w tym nic złego. Temat rzeka i poglądów jest zapewne tyle ilu słuchaczy. Nieświadomie, próbując umieścić Dilated Peoples w sferze biznesu jakim jest hip-hop nieco otrzeźwiałem. Po pierwsze, generalizacja to zawsze błąd. Po drugie, poprzednie płyty grupy dowiodły, że i na nowym krążku można się spodziewać wyjątkowego rapu.
Być może przy tej recenzji nie będę obiektywny. Evidence jest w subiektywnej czołówce ulubionych raperów. Dyskografia grupy bogata w dobry rap. Zawsze tłuste beaty, które nawet po kilku miesiącach potrafią na nowo zaintrygować, oryginalna stylówka, z dala od płytkiej mody, testy bez lipy, a i skillsy się zgadzają. W idealnym świecie Dilated Peoples było by jedną z najważniejszych grup obecnego rapu. I oceniając kondycję współczesnego hip-hopu przez pryzmat właśnie ich dokonań pewnie wystawił bym szkolną laurkę rapu XXI wieku. Jednak „życie depcze wyobraźnie”, przez lata raczej przehypowani MC bądź swagowe kserówki były na topie.
Po świetnym wejściu na scenę za sprawą- „The Platform”, kolejne krążki potwierdziły, że trio z miasta Aniołów to wyjątkowa ekipa. Podejście do rapu zupełnie inne od tego które obecnie poniewiera się po mainstreamie. Nie będę bawił się w jakiekolwiek teorie spiskowe, że jakaś zła siła działa by Dilated Peoples nie rządzili sceną. W pierwszym rzędzie widzę kilku innych MC i kilku innych producentów. Mimo wszystko, miejsce na scenie dla Evidenca, DJ Babu i Rakaa jest zdecydowanie wyżej niż w rzeczywistości. Dlaczego więc realia są inne? Zbyt ambitne podejście do gry nie popłaca. Dilated Peoples to ekipa która po prostu robi „swoje”.
Rozkładając na cząstki elementarne Dilated Peoples, mamy do czynienia z ciekawą mieszanką. Mr.Slow Flow zapewne nie zbawi światu i nie napiszę na nowo historii rapu ale swą poprawnością i skutecznym piórem zbierze wierną rzeszę fanów rapu. Album „Cats & Dogs” mocno ugruntował pozycję EV, długo oczekiwany owoc projektu Step Brothers jednak rozczarował. Rakaa- dużo mniej pracowity (podczas przerwy w działalności grupy poza muzyką zajmował się również kwestią swojego wykształcenia- wrócił na college) od kolegi z grupy ale równie niedoceniony. Stylówka mocno zbliżona, być może zbyt bliska do kolegi. I na koniec DJ Babu dbający by flow obu typów mających tendencję do nudy nie uśpiło słuchacza. Efektem tego koktajlu hiphopowego jest kolektyw budzący skojarzenia z Szwajcarskim scyzorykiem. Dla wybranych, niezawodny w wielu warunkach jednak w niebezpieczną dzielnicę z taką „bronią” nie pójdziesz. Dla wielbicieli gatunku, specyfika rapu tria z L.A. to jeden z ostatnich bastionów trueschoolu. Bekowo brzmiący wniosek? Za bekę to można uznać połowę mainstreamu.
Po solidnym „20/20” minęło już 8lat. Nieco zapomniani, przez ostatnie lata raczej pracujący na solowe konta. Ciekawe zapowiedzi w wywiadach i promo single naostrzyły apetyt. Oczekiwania duże, przecież poprzednie albumy na wysokim, równym poziomie, a „Show Me The Way” oraz „Good as gone” zapowiadały kontynuację zacnej dyskografii. Dotychczasowy dorobek albumowy sprowadza się do prostego mianownika. Brak zaskoczenia, wszystko przemyślane i wpisujące się w ramy wyrobionego stylu. Monotonia? Nawet jeśli tak, to daj Boże nam taką monotonię w polskim rapie...
Niezłomnym elementem na wcześniejszych albumach zawsze były beaty. Począwszy od „The Platform” po ostatnie dzieło produkcje pełne żywiołowych sampli, żywych instrumentów, kipiące klimatem. Nie inaczej jest na „Directors of Photography”. Na 16 kawałków pracowało 10 producentów. Co prawda, patrząc na ksywy beatmakerów można było założyć, że podobieństwo stylówek nie grozi zburzeniu klimatu całości. I właśnie tak jest na tym albumie. O rutynie dźwięków mowy nie ma, za to mamy sprawnie poukładany zestaw widokówek: „Nawet jeśli nie tworzymy beatów, staramy się wybrać odpowiednie kawałki, których potem używamy, podczas miksów, rozmów z producentem. Działamy niczym selekcjonerzy”.
Pierwszy singlowy kawałek- „Good as gone” na beacie od DJ Premier`a to kwintesencja rapu Dilated Peoples. Bit od Premiera przesycony tłustymi samplami z kawałków AZ, Joey Bada$$ oraz Saukrates, klasyczne dla Premo cuty. Jest moc! Świetne linijki Rakaa: „I was getting buried alive. Heard the dirt hit the coffin top, I barely survived but I broke through my grave ripped the pine box seal apart. Head first yelling “maggot break, funkadelic art”. Fear is a dark side fair-weather friends fly, Hitchcock Same birds scatter when the end stop. Couple let their guards down, figure they was there for certain Talking about “time to pull the plug and close the curtain” i równie trafne w przekazie od EV. Co prawda, nie ma tutaj takiego żywiołu jak w „This Way” bądź „Back Again” lecz wykorzystanie do maksimum beatu, z flow świetnie wpisującym się w dźwięki zaowocowało grubym sztosem. „Show Me The Way” z featem w refrenach od Aloe Blacc brzmi jak kontynuacja „Worst Comes To Worst”. Licytacja na intrygujące metafory, techniczny ład i w 100% adekwatny refren. Kawałek mistrz!
Promo kawałki choć są największymi perłami na płycie to „Directors Of Photography” trzyma poziom bez wyjątku. „Directors” będące swoistym przedłużeniem intra. Mocne wejścia Pana Wolnego i to wszystko na beatcie który sam stworzył. Kilka ciekawych follow up`ów, kilka mocnych metafor. „Cut My Teeth” z jedną z lepszych produkcji na płycie od Alchemista. Obrazy Kalifornii, tej realnej, wyzbytej sztucznego obrazu medialnego lecz jakby opisywany za pomocą dzięków z NY. Beat mało Westcoastowy lecz świetnie wpisujący się w klimat wersów. Obłąkane produkcje na „Defari Interlude” oraz „The Dark Room” mimo prostoty płynącej z głośników nie grożą nudą. Solówka od EV w pierwszym kawałku w której nacisk został położony w przekazie, nie ma tu popisów technicznych i „The Dark Room” w którym niepokój wręcz kipi. Wszystko to intryguje mocnymi wersami: „I felt emotions so deep, but my words got blocked. You see I never smoked before so my nerves got shocked I couldn't talk a word, but I could see the world. I mean everything became so clear I didn't slur shit, I just kept quiet and made a note of it before the poetry is out the fire and I'm over it Retire notably and every move's a curtain call”.
Mroczny klimat album przemija w drugiej części krążka. Klimatyczne "Let Your Thoughts Fly Away" z świetnie przemyconymi rifami gitary i zgrabnymi cutami, „Century of the Self" z hipnotycznym beatem, spora tu zasługa zacnego Oh No. Solowy kawałek Rakaa w którym jednak nie wybił się na tyle by Evidence stanął w drugim szeregu. Klawisze w „Opinions May Vary” czy elementy elektroniki w „The Revesal” sprawiają, że album nijak nie daję rutynie. Wybijające się „Trouble” żywy beatem nieco rozczarowuje za sprawą mało wciągających popisów obu MC. Fakt, nawijak w przypadku EV i Rakaa jest dobrze znana od lat ale przy takich dźwiękach solidność staję się z czasem męcząca. Zupełnie inaczej raperzy z Dilated Peoples brzmią na „lekkich” beatach. „L.A. River Drive” gdzie obaj raperzy z swymi wolnymi wersami skupili uwagę na udanych linijkach: „They watch our moves, every step becomes the cinema With cameras in the street lights, the city life. I live it up Only my notable moments are here for quoting. The rest are over Gone With The Wind, it’s like the cold is blowing But fuck it, the pen's in motion like my Venice Ocean”. Zamykający krążek numer „The Bigger Picture” na beatcie 9th Wonder z cieplejszym klimatem za sprawą „gorących” sampli. Tekstowo również jest dobrze: „With Curtis Mayfield singing “Just be Thankful”. Slapping loud out a glasshouse, pearl enamel tooth color Seasoned old cats then the ragtop, roof covered. Nodded and they nodded back, respect acknowledged”. Słuchając tego numeru mam wrażenie, że cofam się do roku 2007 i z głośników płynie niesamowite „Chase The Clouds Away”.
Powroty po długiej przerwie nigdy nie są prostą sprawą, co chociażby obrazuje polska rap gra. W przypadku ekipy Dilated Peoples ta sztuka okazała się jednak warta uwagi. Efektem pracy Evidenca, Rakaa oraz DJ Babu jest album na wysokim poziomie pod każdym względem. Wersy dwóch raperów o mocno zbliżonym stylu po raz kolejny obroniły się. Progres? Ciężko oczekiwać od raperów którzy na scenie są nie od wczoraj by nagle wyskoczyli poziom wyżej, tym bardziej gdy skillsami przewyższają o kilka klas wielu mainstreamowych raperów. Ciężko stwierdzić kto bardziej wybił się na nowym krążku lecz z całą pewność nikt nie zawiódł. Gości na płycie zbyt wielu nie ma, ci którzy jednak dograli się na „Directors Of Photography” wstrzelili się w klimat kawałków. Muzycznie mamy rap jaki mogliśmy przewidzieć. Truschoolowe dziedzictwo w XXI wieku, nie ma tu elektronicznych dziwactw bądź popowo-radiowych tracków bez duszy.
Jeśli miałbym się do czegoś przyczepić to do braku zaskoczeń. Zabrakło momentów gdy album wykracza poza przewidywalną koncepcję. W pewnym sensie jest to także zaleta tego krążka. Koncepcja nie jest przytłaczająca, świat jaki został przekazany na „Directors Of Photography” ani nie spowoduje u Nas depresji ani także nie wprowadzi w stan euforii. EV do spółki z Rakaa pokazał, że obaj zasługują na miano dobrych obserwatorów, którzy w sposób ciekawy potrafią sprzedać swoje spostrzeżenia. Efektem tego hiphopowego albumu ze zdjęciami jest album o swoistym uroku. Niby nie ma kawałków które by wbijały się od pierwszego przesłuchania do głowy jednak chce się wracać do tego krążka. Bez Photoshopa w postaci pustych linijek, bez zbędnych featów lub sztucznych tracków wyzbytych głębszego sensu.
Mimo kolejnego świetnego albumu Dilated Peoples kolejny raz nie ma sukcesu komercyjnego. Zaledwie sześć i pół tysiąca egzemplarzy w pierwszym tygodniu sprzedaży w USA i zaledwie 41 pozycja w Billboard 200. Bardzo pozytywne recenzje, zawartość płyty na wysokim poziomie, czego chcieć więcej? Sam nie wiem czy to najlepszy album w dyskografii Dilated Peoples. Na pewno jest to najbardziej dojrzały album, w pełni przemyślany, z jasną lecz nie przekombinowaną koncepcją, na równym, wysokim poziomie. Mimo tego, że jesień 2014 zapowiada się na bardzo bogatą pod względem nowości to album „Directors Of Photography” będzie jedną z ważniejszych widokówek tego roku.



Ocena: 8/10
Pozdrawiam
Krzywa krooopa