Pokazywanie postów oznaczonych etykietą molesta. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą molesta. Pokaż wszystkie posty

piątek, 19 września 2014

W....jak wino czyli recenzja: Włodi- Wszystko z Dymem

Starość nie radość><im starszy tym lepszy>< w chwili, w której umiera w nas dziecko, zaczyna się starość? W języku polskim pełno jest powiedzeń i ludowych prawd które nawiązują do szeroko rozumianej wiekowości. Co prawda, 38lat to żadna starość ale dwie dekady na scenie to już duży bagaż. Status dinozaura rządzi się swoimi prawami. Progres dla wielu z takim dystansem już nierealny i prochu na nowo nie odkryją. Niemal powtarzalny schemat, im dłużej na scenie tym rzadsze wydawanie nowego materiału. W przypadku Włodkowskiego ten proceder się sprawdza. Od czasu wydania „W...” minęło 9lat, w tym czasie Włodiego mogliśmy usłyszeć na dwóch płytach Molesty, projekcie Parias oraz na licznych gościnnych featach, zawsze pokazujących wysoką formę. Długo oczekiwany, promowany świetnymi singlami, trzeci solowy album może być albo rozczarowaniem roku lub płytą która w Polskim rapie zagości na długie lata. Skoro to Włodi to wiadome, że opcja pierwsza nie wchodzi w rachubę.
Każda scena posiada swoje ikony, osoby które pisały historię tej kultury, które z czasem stały się legendami. Kimś takim dla sporej części rodzimych fanów jest niewątpliwe Włodi. Od pierwszych nagrań Molesty rap zmienił się nie do poznania ale kilka rzeczy pozostało niezmiennych, także w przypadku stołecznego Pariasa. Warszawski styl, bezkompromisowy, autentyczny. Choć nawijka Włodkowskiego stopniowo z czasem ewoluowała to wciąż mamy do czynienia z tym samym Włodkiem z Ursynowa. W przeciwieństwie do rówieśników Włodiego, progres nie jest obcym terminem. Odcinanie od kuponów, popularne wśród weteranów sceny popsuło obraz niejednej legendy. Kilku starszych MC nie odnalazło się po powrocie do rap gry. Patrz- przeciętny, zeszłoroczny album Wojtasa. Włodi od wydania „W...” nie rozmieniał się na drobne. Gościnne występy jeśli już były to zawsze na wysokim poziomie.
O ile niektórzy koledzy po fachu zatracili się we wtórności, a inni wpadli w wir nowej mody w rapie, to Włodi swój uliczny styl staranie wzbogacał o świeże linijki w stylowe bity z zębem trueschoolwym. Szorstki wokal, sprawne posługiwanie piórem, tłuste metafory, adekwatnie odzwierciedlające realia, szczere linijki. Niby to wszystko już było ale szkopuł w tym, że wciąż potrafi zaintrygować słuchacza. Wyzbyty taniej prawilności, dojrzalszy o kilka kolejnych lat, Włodi wraca z trzecim solo.
Podobnie jak na poprzednich krążkach, członek Molesty pozostał wierny zasadzie „jakość, a nie ilość”. 10 tracków dających niespełna 40 minut, biorąc pierwszą lepszą płytę z ostatnich lat, ciężko trafić na podobne podejście. Świetne promo single zapowiadające gruby sztos. Szybko „Wszystko z Dymem” stało się jednym z najbardziej oczekiwanych albumów roku. I z tym ciężarem oczekiwań z pewnością Włodi sobie poradził.
Jeśli już ruszyłem temat singli. 4 tracki, każdy w innym klimacie, jednak wszystkie oscylujące wokół jednej koncepcji. „T&T” na bicie Evidence`a witające Nas osobistymi przemyśleniami odnośnie drogi doświadczonego rapera: „Znów głodny gry w tłum żądny krwi Rzucam się, jestem bestią jak chodnikowy wilk. Dwa zero jeden trzy - moje wyjście z cienia. Dwa zero jeden dwa - jebana neurastenia Ale nawet na dnie słyszę triumfalne werble. Tę grę przejrzałem już na wylot– #rentgen. Zaciskam pętlę, zwężam grono zaufanych. Honor, krzyk o pomoc, odpowiadały ściany. Cóż tak wyszło, patrz w przyszłość, żyj lekko nad Wisłą i pamiętaj grać czysto”. Żadnych wtórnych, uniwersalnych prawd stary, dobry Włodi. „1996” nagrane z kolegami z Molesty przywołujące klimat początków z rapem grupy, okraszone świetną produkcją od The Returners. Sztos w postaci „Proces spalania”, szybko porywający swą dynamiką i znakomitym refrenem od Danny`ego. I wreszcie „W słońcu” klimatem przywołujący album Pariasów (a w szczególności bity Szczura). Lirycznie wysoka forma Włodka rzucająca się od pierwszego zetknięcia: „Znów mogę być tu, tysiąc wniosków wysnuć. Kilka deklaracji jakie dałem, wziąć w cudzysłów. Gorzkich słów nie ma też i żalu ani grama, świat uniewinniony w twórczym procesie spalania. Wszystko z dymem, album w rynek wbijam klinem. Trwa klęska urodzaju, walka o każdy centymetr”.
W zasadzie, taki MC mógłby sobie pozwolić na obniżenie poprzeczki. Jak większość kolegów być chodzącym Mojżeszem sceny i nagrywać na półgwizdka. Z przyjętą nawijką i osiągnięciami robić rap „po swojemu” bądź lepiej lub gorzej eksperymentować z modą. Tymczasem, szorstkie flow, spokojny tempr głosu, umiejętnie przekazujący emocje. W swojej nawijce Włodi osiadł na stałe. Spoczął na laurach? Z całą pewnością nie. Świadomy kondycji i trendów współczesnego rapu, Włodkowski sprawnie porusza się swoim stylu z dla od trapu, swagu i miliona innych rzeczy ewidentnie nie pasujących do niego. Swym wyrazistym, wolnym flow, lekko brudnym, nie męczy lecz dojrzałymi a czasami wręcz prostymi środkami dociera do celu.
Tekstowo „Wszystko z dymem” wypada znakomicie na tle sceny. Ale tego można było się spodziewać. Nie ma charakterystycznej dla Polaków martyrologi, mrocznych opowieści o prochach, bólu istnienia i innych tematów o których nawijają raperzy nad Wisłą. Wersy pełne osobistych linijek, dojrzałego spojrzenia na świat, narracje które intrygują za każdym razem. Nie ma niczego na siłę. Nachalnego lokowania produktów, wtórnych, sprawdzonych haseł które zawsze się przyjmą. Co prawda na 10 utworów i kilka gościnnych występów, Włodi nie miał zbyt wielu okazji do wpadek ale „czyste konto” na jednym krążku to rzecz w zasadzie nierealna dla reszty sceny. Perełki na wosku jak: „To nie rajski ogród, na chuj ten gad liczy? Laudacji powód znam - i tak spełznie na niczym. Tekstylia, ich sposób na stemplowanie bydła. Chcę być nad, choć wosku coraz mniej na skrzydłach” to częsty element spotykany na WZD.
Od strony muzycznej album trzymany jest w spójnej koncepcji. Mimo tego w 10 trackach dostajemy materiał zróżnicowany, pełen klimatycznych dźwięków. Za najważniejszą osobę odpowiedzialną za muzykę na WZD należy uznać DJ B, świetnie czującego warsztat Włodka. Osobisty faworyt w postaci „Zapałek” z lekką elektryką wraz z idącym w parze ze spokojnym flow i ciekawymi wersami:”Mówią: Ten weteran pewnie znów rozkurwi tych chłoptasi w napadach narcystycznych furii. Nie trzeba fur mi ziom, nie trzeba SWAG'u. Wizerunku, wytwórni, jebać zazdrość kolegów” lub „Dym, jak złodziej z tym, co cenne ucieka przez okno. Na scenę nie wychodzę już z lęku przed samotnością. Kiedy hajs wisi w powietrzu, to być może przeze mnie Twoja działalność w tej grze upływa podziemnie. Zapraszają mnie na feat'y, jakbym miał przecinać wstęgę. Zaszczyt - wśród raperów fanów mam najwięcej”. Sztos z wcześniej wspominanym kawałkiem- „Proces spalania”, nostalgiczne „Chmur drapacze” z bardzo dobrym featem od WuDoe, bogactwo klimatycznych sampli w „1996”, chilloutowe „W drodze po towar”, siejące niepewność „Pod numerem trzecim” czy też moc syntezatorów na produkcji od Evidence`a oraz ciężkie „W słońcu”. Niezależnie od klimatu, Włodi w każdym momencie na płycie czuje się pewnie.
Obecny rap powoli staje się miejsce dla młodych kotów. Osób otwartych na muzykę, inne gatunki. Wartości fundamentalne dla rapu lat 90. dziś tracą na wartości. Nowa szkoła pędzi w zawrotnym tempie, a doświadczeni gracze dostają zadyszki. Wydaje się, że dla pioniera stylu współczesna scena może stać obcym miejscem. Błąd. Włodi w iście profesorskim stylu zaznaczył swą obecną w rapie. „Wszystko z dymem” to album w pełni dopracowany, bez słabszych stron. Rap Włodka jak wino, bity stylowe, świeże nawet po kilku przesłuchaniach, goście wzbogacający treść i trafnie wpisujący się w klimat kawałków. Poza wcześniej wspominanym Weną, Gruby Mielzky i Małpa pozostawili po sobie trwały ślad na WZD.
Dwie dekady w branży słyszalne są chociażby w wersach „o rapie”. O archaicznej nawijce mowy nie ma. Świeżość mimo niemal 40tki na karku przebija się na tym krążku, jak chociażby w kawałku „W drodze po towar” gdzie lekko podśpiewane refreny mają wyjątkowy smak. „Wszystko z Dymem” to album na którym nie ma zapychaczy, numerów niepasujących do koncepcji krążka, nie ma rapu o rapie byle by tylko powstał kawałek, nie ma zbawiania świata na siłę, wciskania taniej filozofii i głoszenia łatwo nośnych truizmów. Nie jest to album o krótkiej historii. Tak, album ma zaledwie 10 kawałków, ale powrót do nich jest gwarantowany.
Choć spodziewałem się albumu wychodzącego poza wąskie ramy polskiej sceny to poziom WZD jest jednak zaskoczeniem. Zaskoczeniem oczywiście na plus. Włodi na trzeciej solówce zaprezentował rap doświadczonego MC w nowej odsłonie. żadnego odcinania kuponów, żadnej wtórnej pożywki dla małolatów, żadnej pustej mody. Skoro na wiosnę mieliśmy Chopina rapu to jesień jak i cały rok zdobył Pavarotti. I choć na ostatniej EP-ce Pelsona mogliśmy usłyszeć nawiązanie do już mistycznego Detoxa Dr.Dre: „To musiało w końcu jebnąć, chora jazda. Byłem gotów zagrać jak w "Upadku" Douglas. Nie pisać o porażkach, nie ma, że boli. Scena wykańcza także twoich idoli, ale.. „ ale dzięki Ci Boże za takie postacie w Polskim rapie. 




Ocena: 9/10
Krzywa kroopa
Pozdrawiam
PS. Wkrótce recenzja Ńemy- Ń!


czwartek, 24 lipca 2014

Powroty: W.... jak Warszawski styl. Czyli Włodi- W...

Z dużym prawdopodobieństwem można założyć, że koniec sierpnia będzie należał do Włodiego. Właśnie na ten czas przypada premiera trzeciej solówki członka Molesty. I choć od wydania poprzednika „Wszystko z dymem” minęło już 9 lat to jedna z legend rodzimej sceny wciąż pozostaje jedną z najbardziej głośnych ksywek w kraju. Za nim jednak z głośników beat z dymem wyleje nowe nawijki Włodka warto przyglądnąć się jednemu z ciekawszych krążków XXI wieku na polskiej scenie.
Gdy pierwszym albumem osiąga się status gwiazdy można wpaść w sidła wtórności. Zmiana stylu? Fani mogą tego nieprzebaczyć. „Skandal” który szybko po premierze stał się niewątpliwym klasykiem sprawił, że Włodi to MC z ekstraklasy. Niemal z miejsca grupa stała się ikoną ulicznego stylu w Polsce, a sam Włodi jedną „gwiazd” stylu. I w ty momencie mógłbym darować sobie dalsze wywody na temat wkładu jaki warszawiak wniósł do polskiego rapu i tak zrobię, bo nie w tym rzecz.
Pierwsza solówka dała odpowiedź tym wszystkim którzy wątpili w zdolności Włodka. Bez ziomków z Molesty rap też jest kozacki. „Jak nowonardzony” szybko stał się kolejny klasykiem w szerokiej dyskografii członka Molesty. Druga solowa płyta , rok 2005, dekada na scenie. Każdy słabszy krok, każda słabsza zwrotka zahaczająca o odcinanie kuponów szybko została by wypunktowana. „W...” to kompilacja wszystkich mocnych stron Włodiego. Dobrze dobrane beaty, wersy pełne realizmu, liryka na najwyższym poziomie. Choć po projekcie Parias można uznać, że progres w przypadku tego weterana to temat wciąż otwarty. Daj Boże by koledzy po fachu Włodka mimo wysokiej pozycji w rap grze szukali nowych poprzeczek.
Wracając do „W...”, jak to bywa w przypadku klasyków mamy materiał który mimo upływu niemalże dekady niezatracił świeżości. Singlowe „Zobacz co się dzieje na podwórku” jedynie oldschoolowym beatem przypomina datę nagrania. Linijki nadal posiadają realizm i choć kształt i barwy szarych podwórek się zmieniły i nie tylko w Stolicy to i klimat wciąż jest adekwatny: „Podwórko, co mnie tam jeszcze spotka może ktoś, komu nie przypasi moja zwrotka . Albo od tak ma do mnie jakieś wonty. Ulica to recenzent, głupi ten, co wątpi”.
Najmocniejsze wówczas ksywki w stołecznym rapie niezawiodły. Każdy z gości wpisał się w klimat kawałka, Eis świetnie wzbogacił swoimi linijkami jeden z ciekawszych numerów na płycie- „Mam siłę”, WWO w bodajże najlepszym dla siebie momencie, Numer Raz i Ten Typ Mes z kolejnym udanym featem. Muzycznie? Również kozacki materiał. Z jednej strony mamy beaty zróżnicowane, nie grożące rutyną, a z drugiej spójność klimatu krążka nie została zaburzona. W warstwie tekstowej „W...” to kontynuacja charakterystycznego stylu i konsekwentnie prowadzonej drogi. Dziś jak na dłoni widać przebytą drogę od „wkurw..go dzieciaka” z czasów Smak B.E.A.T. do dojrzałego ojca rodziny, typa pewnego swych zasad i pogodzonego z przeszłością. Dojrzewający z kawałka na kawałek MC wyzbył się z czasem wszystkich ulicznych populistycznych haseł.
Mimo 9 lat od premiery krytyka sceny za banalność i tanie podejście do muzyki obecna na „W...” nadal jest na czasie: „Dziś, rano podszedłem do lustra, mówię "Włodi choćby twoja kieszeń miała być pusta, nigdy nie graj w klubach typu blue star". Kumasz?! To jakbyś kurwę pocałował w usta. Zachowaj honor, a kto gust ma ten plus da. Nie gram na odpustach bo mam spryt z ulicy, syf z ulicy - jest tematem moich płyt I niczym innym, ja czuję się silny. Rozjebać ten hip-hopolo festyn, te chujowe bity i te kiepskie teksty”.
Dojrzała krytyka wcześniejszych przeżyć- niemal punkt obowiązkowy w produkcjach Włoda także i na drugiej solówce jest obecna: „Chyba poczułaś ulgę gdy w zamku zgrzyt kluczem dał znać, że jestem, a mówiłem że nie wrócę. Udawałem, jestem kiepski aktor, szorstki, prawdziwy, a ty jak respirator - bez ciebie się duszę, nienawidzę dni gdy się z tobą kłócę i na poduszce mam tylko twojej głowy odcisk, chore myśli, które gonią cię jak pocisk i dwa włosy, które błyszczą się pod światło... Kurwa nikt nie mówił nam, że będzie łatwo!”. W czas gdy SWAG bądź ponury rap 20-paro latków wylewa się z półek w Empiku „W...” brzmi w szczególności wyjątkowo.
„W...” zostało wydane gdy Włodi jawnie szukał lepszej drogi, nie tylko w muzyce. Świetna gościnna zwrotka u Małolata i Ajrona czy też u WWO- I tak to osiągnę. Jakby członek Molesty nieustanie dąży do mety: „Bo kawałków o melanżach na single nie pisze. Pod blokiem w kapturze wole faktów być bliżej, a faktem jest walka o byt i o luksus. A wstyd to jak jej nie podejmę i na wózku będe musiał pchać jakiś złom do skupu i klął na te kurwy w sejme co kradną naszą flotę chce ich zmieszać z błotem”.
Mimo wysokiego poziomu, album nie odniósł komercyjnego (zaledwie 35 miejsce na liście OLIS) sukcesu. Choć dla samego autora tego krążka to pewnie żaden problem. Przypadający na „złotą erę” polskiego rapu, album był czymś więcej niż kolejny wydawnictwem z pieczęcią Molesty. Od czasów „Skandalu” Włodi stał się niemalże naczelnym pedagogiem dla pokolenia obecnych 30-latków zajaranych rapem. Być może nieco przesadziłem z tym pedagogiem ale wersy warszawskiego rapera z czasem stały się nośnikiem dojrzałego rapu z bagażem przestrogi i głębszych przemyśleń.
Czy ma ten album słabsze strony? Flow nie zmiata sceny. Poza tym, nie jest to album w którym technika powala na kolana. Styl rapowania dla wielu obecnych słuchaczy może być wręcz archaiczny tylko czy obecny rap dorasta do pięta klasykom?
Podsumowując. „W...” to klasyk i zarazem jeden z lepszych albumów na jakim możemy usłyszeć Włodiego. Czy najlepszy? Każdy sam sobie na to odpowie. „Włodi sam, nie na famei`e Molesty” to dojrzały raper, który po ciężkiej drodze nie zatracił się polskiej przeciętności i wtórności. Ba! Tracki spod pióra Włodka stały się wręcz drogowskazem jak poruszać się po dżungli wielkiego miasta. Brak tanich moralnych truizmów, złotych rad, pseudo uniwersalnych ulicznych prawd tak popularnych w szczególności u nas. Klimat drugiej solówki Włodka to esencja warszawskiego stylu. Tego czego w pewnym czasie mocno wkręciło mnie w rap. Tym bardziej czekam na „Wszystko z dymem” i choć balon oczekiwań promo single napompowały do oporu to liczę, że i trzecie solo będzie kolejną dobrą dawką hip-hop z etykietą „Made in Poland”. Włodi- czekam na kolejny klasyk! 

Dzięki reedycji tego wydawnictwa „W....” znowu na mojej półce.
A wkrótce recenzja: Lukasyno- Bard

Krzywa krooopa
Pozdrawiam

niedziela, 27 kwietnia 2014

Klimatu rezydent.... recenzja Vienio- Etos 2

W zasadzie nie ma tygodnia bez nowości na polskiej scenie. Ten Typ Mes, Bonson z Matkiem, Roman Bosski, Małach i Rufuz, Chada, wcześniej głośnie zapowiadany album duetu O.S.T.R. i Marco Polo… co kto lubi. Powierzchowne sprawdzanie wszystkie co wychodzi może przysporzyć czkawki hiphopowej. Bo ile można słuchać mniej lub bardziej niewyrazistego rapu. Ten Typ Dres nie zawiódł, reszta nie zaciekawiła na dłużej lub kompletnie zmęczyła na dzień dobry (poza Bosskim który pozytywnie zaskoczył). Ostatnia nowość miała być miłym przerywnikiem w gąszczu nudnej troposfery rodzimego rapu. I choć album pozostawia co nieco do życzenia  to niespełna godzina pojedynczego odsłuchu, a było ich już kilkadziesiąt to klimat starej szkoły z pod znaku dobrego smaku.
            Różnym drogami kroczom członkowie Molesty. Włodi świetnymi featami narobił smaku na trzeci legal. „Wszystko z dymem” może wyskoczył no czoło peletonu jeśli wysoka forma z Pariasów zostanie utrzymana,  na co wskazuje promo singiel na beatcie od Evidenca. Pelson szykuje nową EP-kę, a  po ostatniej zostały stosunkowo pozytywne odczucia. Trzeci z aktualnego składu Molesty- Vienio, sprawia wrażenie najaktywniejszego. Pierwszy „Etos”  klimatem rekompensował wszystkie słabe strony Vienia. Profil pokoleń vol.1- jak dla mnie najlepsze wydawnictwo jakie zostało wydane przez tego typa. Żadnego kawałka nie zepsuł a kilka numerów zyskało drugi żywot w zupełnie nowych realiach. Szkoda, że krążek nie osiągnął należytego szumu.  
            Nie da się ukryć, że Vienio to MC który ma swoje słabsze strony. Flow które nie zaskoczy, przyspieszeń brak. Być może jest coś w tym, że i nawijka sama w sobie jest toporna jak na obecne możliwości polskich raperów. Ale nie o technikę tu chodzi, skillsy jednak są. Jak na poprzednich wydawnictwach i płytach Molesty, tutaj chodzi przede wszystkim o klimat. Klimat który tak ciężko znaleźć. Albo ktoś przekombinuje z koncepcją krążka, albo męczy mrokiem, kopiuje sprawdzone motywy zza wielkiej wody czy też po raz kolejny serwuje ten sam materiał w inny skafandrze skrojonych beatów. 
            Produkcje trueschoolem emanujące nie brzmią zbyt wiarygodnie w przypadku młodych MC. Na linijkach graczy ze starej szkoły często budzą zarzut braku progresu i podawania „podgrzewanego kotleta”. Lecz dużo gorszym grzechem byłoby zakładanie nowych butów do starego dresu. W tym przypadku Vienio utrzymuje status quo. Nic na siłę, wbrew oklepanej modzie która zalała rodzimą scenę.
            „Etos 2” tak jak w przypadku „jedynki” to zastęp dobrych kompanów Vienia. W zasadzie mamy kawałki z gościnnymi featami. Tam gdzie gospodarz samodzielnie bierze ciężar wykonania na barki jednak źle nie jest. Wprawdzie takich momentów jest niewiele  bo zaledwie dwa. „Rap gra 2” dzięki wstawką z głosem chłopca „odmładza” kawałek. Niczym biblijne proroctwa w refrenie smakują lekko naiwnie przez mniej intrygujące zwrotki. Na szczęście kawałek w całości brzmi ciekawie, spora w tym zasługa dynamicznego beatu.
            Ogólnie rzecz ujmując, produkcje na tej płycie to najmocniejsza strona. „HH karawana” z orientalnymi dźwiękami i kolejnym szybko wpadającym w głowę refrenem. Nawijka bliska ostatnich produkcji Molesty z tym wyjątkiem, że kompani z ekipy pozostają jedynie w follow up`ie- wszystko z dymem. Pierwszy poza intro numer na płycie z gościnnym udziałem Zeusa to kolejny duch Ewenementu, nie tylko z powodu Włodi`ego w tle. Sprawna zwrotka reprezentanta lebelu „Jednego Milion” i niestety bardzo prosta zwrotka samego gospodarza. Mocno przewidywalna, oparta na wręcz łopatologicznych rymach przez co dobry beat nie został wykorzystany. Dużo lepiej autorowi „Etosu 2” poszedł kolejny kawałek. Co prawda tematyka kawałka pewnie miała wpływ na sprawniejsze poruszanie się po dźwiękach. Trueschoolowy beat i natura skate`a to niezła para i wreszcie Vienio w wersji ADHD z dalekim od „grzecznego” tembru głosu poczuł się jak ryba w wodzie. Także numer „Wszystko jest w ruchu” z dobrymi ziomkami czyli duetem Kosi i Łysol to ewidentny dowód w jakich klimatach członek Molesty czuje się najlepiej. Wśród dobrych znajomych na produkcji która szybko doprowadza do bujania głowy, z linijkami prostymi ale nie banalnymi. Ciężko stwierdzić kto w tym numerze wypadł najlepiej. Mimo wszystko, to Vienio swoją zwrotką i wreszcie szybszym flow zapada najdłużej w pamięci. Sam beat autorstwa Pereła zdecydowanie najlepszy na całym krążku.
            Luźne wersy w kawałku „Nie zabijaj dziecka które we mnie siedzi” z udziałem Sokoła brzmią bardzo przyjemnie. Od strony muzycznej numer brzmiący jakby ręka DJ-a Premiera maczała w nim ręce. „Na przekrój wszystkim dzieciakiem będę, więc nie blokuj mnie kilko wiek jesteś. Tuta słuchać wokół Moleste. (…) Tu na tych beatach bawię się jak dzieciak i mam uczucie jakby uciekał i mogę uciec zawsze w dźwięki tajemne” – po raz kolejny gospodarzy płyty nie przybiera pozy filozofa a`la raper obserwator który zapomniał jak rap zaraził go i był przede wszystkim dziecięcą zabawką.
            Najlepszy na płycie numer- „Zabierz mnie do miejsc” to zarazem jeden z większych błędów gospodarza. Nie da się nie zauważyć zdecydowanie wyższej formy szefa Alkopoligamia, który tak jak na swym nowym legalu- „Trzeba było zostać dresiarzem” tak i tu nie ma sobie równych. Numer o klimacie na tyle uniwersalny, że w każdemu stworzy w głowie bliskie obrazy. Klawisze, lekki i spokojny Mes, dużo emocji. Co prawda numer o zbliżonej tematyce jest całkiem sporo ale i ten potrafi porwać. „Sen o Warszawie 2”? Na pewno nie, bardziej „Muzyka miasta” w wykonaniu dojrzałych i okrzesanych raperów.  Ostatni kawałek na płycie nie licząc outro z featem od Mr Borman`a mógłby znaleźć się na poprzednim albumie- Profil pokoleń vol.1. Klimat zdecydowanie odstający od reszty, nieco sprowadzający na koniec słuchacza na ziemię. Następca „Nowych bloków” czyli- „Samotny człowiek” przygnębi ale nie zmęczy. Osadzony w ciężkim brzmieniu nocnych marków z kolejnymi socjologicznymi obserwacjami. Co zresztą zawsze było domeną rapu reprezentantów Molesty. Pewnie znajdzie się wiele słuchaczy którzy grupie z warszawskiego Ursynowa zarzucą słabości techniczne oraz zawieszenie w tematyce. Ale nigdy w ich tekstach nie było tanich truizmów które tak skaziły polską scenę.
            Walka o kulturę w jednym dywizjonie z Biszem, Miuoshem oraz Czibą jak całość buja w refrenie. Zwrotka Bisza ze smukłymi linijkami wybija się w sposób szczególny. Choć członka B.O.K. stać na lepsze wersy, mimo wszystko w cały kawałku byłby najbardziej charakterystyczny. „Mesydż” nagrane wspólnie z holenderskim MC- Mystic Xperienz w przeciwieństwie do poprzednich numerów nie ma aż tak chwytliwego refrenu co kładzie nacisk koncentracji na zwrotkach. I znów nawijka może nie powala na kolana choć  sam tekst prowokuje powrót do odsłuchu.
            Pewnie „Etos 2” nie zagości w czołówkach podsumowania polskiego hip-hopu w roku 2014. I częściej w odbiorniku kręcić się będzie CD jakiegoś świeżego typa bądź przedstawiciela mainstreamu z USA. Mimo wszystko, „Etos 2” tak jak w przypadku pierwszej części wracać będzie. Dlaczego? Po primo, jest klimat który wręcz cofa o kilka lat. Nie jest to Molesta z czasów „Nigdy nie mów nigdy” czy też wcześniejszych albumów. Jest to klimat dobrego oldschoolu widziany oczyma dojrzałego człowieka który nie zapomniał gdzie kopał piłkę na osiedlu. Z drugiej strony, Vienio ciągle mówi do nas o rzeczach dla niego istotny. Uliczny wydźwięk wciąż jest obecny i jest to wiarygodne bo dzięki Bogu stare, sprawdzone sposoby na zwrócenie uwagi słuchacza jak jechanie po niebieskiej instytucji zajmującej się „przestrzeganiem prawa” bądź inne prawilne „sztuczki” w rapie typa w okolicach 40-tki nie przystoją. Poza klimatem który jest na tej płycie w dużej mierze za sprawą świetnych produkcji Perła. Swoje „trzy grosze” w udanym wehikule czasu dorzucili także The Returners. Warstwa muzyczna jest spójna i mimo trueschoolowego brzmienia bardzo świeża. Scratche trafiają we właściwym momencie, a wokale świetnie wiążą się z dzwiękami.
 Co ważne, Vienio dał słuchaczom kontynuację krążka która nie sprawia wrażenia echa wczorajszego dnia. Materiał spójny co akurat jest tutaj atutem, eksperymenty z innymi gatunkami które dla Vienia kończyły się z różnym skutkiem na szczęście „Etos`a 2” nie sięgały. Niestety słabych stron ten album ma kilka…  Monotonne  flow, znane słuchaczom do cna, schematyczna nawijka oparta na prostych rymach, łatwych do przewidzenia. Metafor dających wysiłek do rozumki również brak. Zresztą rap Vienia znany jest od dawna. Więc nie ma sensu teraz czepiać się tego czy tamtego. Jeśli już jednak jesteśmy przy słabych stronach  to warto odnotować, że jako gospodarz płyty nie zdołał się jak w 100% obrobić. W szczególności wspólny numer z Mesem pokazał ogromne różnice w obecnej formie obu warszawiaków. Także Zeus  bardziej wpadł w pamięć lepiej wykorzystując ciekawy beat.
Choć goście okazali się bardziej wyraziści to jednak członek Molesty swego albumu nie przegrał. „Etos 2” zjada poprzednika? Ciężko stwierdzić. Do jedynki wracałe, do dwójki pewnie też wracać będę. Przyziemny rap, bez mody ślepo kopiowanej nijak mającej się z polskim rapem, rap który swym klimatem zwróci uwagę zatwardziałych newschooli. Wartę sprawdzenia podczas majowego lenistwa. 

 Ocena: 6,5/10 
             krzywa krooopa